BİR GARİP ÖLMÜŞ DİYELER, ÜÇ GÜNDEN SONRA DUYALAR!

"Garip,” ,”Düşkün”, "Kimsesiz”, "Yoksul”, "Fukara”…daha çoğaltabiliriz böylesine yürek burkan, sol yanımızı ağrıtan, gözyaşlarımızı akıtan cümleleri. Kelimeler, cümleleri, kavramları terennüm ederiz de, "Acaba içi doluyor mu? Bir faydası oluyor mu?” diye kendimize sormak durumundayız.

avlularında, sokak köşelerinde, köprü altlarında, parklarda… yatan bazı insanlar, sahipsizler görürüz. Bunların bir kısmı gerçekten sahipsiz, ama hepsini aynı kefeye koyamayız. Bazıları var ki parklarda, bahçelerde, cadde ve sokaklarda av peşinde. Bunlar acınmayacak tipler. Asıl bizi ilgilendiren, düşünmeye ve el uzatmaya sevk eden; hakiki garibanlar.

Bu tür fakir ve fukaraları bir anlık görsek de, sonra görmeyiz. O sefil, dökük ve acınası durumda olanlara bir bakıyoruz, devletimiz sahip çıkmış. Her türlü imkânı hazırlamış, sıcak yemeklerini, temizliklerini, bakımlarını yerine getiriyor. Bu açıdan Devlet erkânımıza, yöneticilerimize ne kadar teşekkür etsek azdır.

Fakat işin püf noktası şu; "Cemaat” diyoruz ya. Topluca camilere, mescitlere gidiyoruz ya. Her platformda, her ahvalde; "El ele verelim, insanları gözetelim, yaraları saralım…” nutukları atıyoruz ya. Mesele çok konuşup, ahkâm kesmek değil, asıl mesele en yakınımdaki garibi, fakiri, yoksulu, muhtacı, kimsesizi… bizzat gözetmek. Elinden tutmak, sıcak bir çorba içirmek, yarasını sarmak için hastaneye ve sağlık kurumlarına götürmek. Gördüğümüz, duyduğumuz böyle insanların imdadına koşmak… işte Cemaatin verdiği şuur. İşte toplumsal bilinç.

Yunus ne güzel demiş;

"Bir garip öldü diyeler,

Üç günden sonra duyalar,

Soğuk su ile yuyalar,

Şöyle garip bencileyin”

Ne Güzel İnsan Olmak!

Askıya ekmek koymak, fakirlere aş bulmak,

Çok güzel âdet bunlar, ne güzel insan olmak,

Zimem defterlerinden, sayfa yırtıp borç silmek,