Bizim mayamızda; "hoşgörüde engin deniz gibi ol” diyen Mevlana'nın, yaradılanı severim Yaradan'dan ötürü” diyen Yunus Emre'nin, "kendine ağır geleni başkalarına yapma! Eline, beline, diline hâkim ol” diyen Hacı Bektaşi Veli'nin anlayışı vardır. Bu topraklar bu özle yoğrulmuştur. Yan yana düşen şehit kanları bu aşkla akar.
Son zamanlarda medyada gördüğümüz bu kadar tahammülsüz insan bu mayadan, bu özden nasıl bu kadar uzaklaştı hayret ve esef ediyorum. Tramvayda giden kendi halindeki bir beyi ; sırf sakalı ve cübbesi kendi anlayışlarına uymadı diye çirkince taciz eden bu insanların eli ve dili niye durmadı? O sakal; kulağı küpeli birinde olsaydı hiç sorun değildi! O cübbenin çok daha büyük, renkli, eksantrik olanı, şalvarla beraber bir sokak müzisyeninde olsa ne müthiş tarzdı! Ama bir tek; inandığı için bu kıyafeti giyerse ve sakal bırakırsa; peygamberimin sünnetine uyarsa suçluydu! Karaköy'de sokak ortasında kibar ve zarafet içinde yürüyen iki kız evlada sadece başlarındaki örtüden dolayı saldıran ve ağza alınmayacak çirkinlikte sözler söyleyip, o yavruların şerefle taşıdığı mukaddesatına el uzatıp, çekmeye yeltenen bu kadın nasıl bu hâle geldi? Özünden, mayasından nasıl bu kadar uzaklaştı.
‘'Benim gibi görünmeyeceksen bu caddede yürüyemezsin, benim gibi giyinmeyeceksen üniversite de okumamalı, kamuda bulunmamalı; iyi arabalara binmemeli, güzel şeyler yaşamamalı; hatta otobüse, tramvaya binip caddeye çıkmamalısın” diyen bir zihniyet hangi ilaçla tedavi edilir?
Hepimiz; bacısının başörtüsüne bir düşman eli uzandı diye şehit olan ve kanıyla suladığı bu vatanı bize emanet bırakan sütçü imamların nesliyiz. O zaman "Ben gelmedim dava için benim işim sevgi için dostun evi gönüllerdir, gönüller yapmaya geldim” diyen Yunus Emre'nin muhabbet aşısından tekrar tekrar yaptırmalıyız ruhumuza. Çünkü bu şımarıkça, kendini küçülten davranışlar sahiplerine asla mutluluk vermez. Mutluluk zamandan önce gelen bir karardır. Eğer insanlara sevgi ile bakmıyor, iyiyi görmüyor, faydalı olmuyorsanız çok yazık!
