Şöyle bir geçmiş yazılarıma göz attım. Sevgi, aşk, saygı, vefa, eşitlik, ilkeli olma, çevreye saygı, doğaya hürmet ...vs.
Dur dedim kendime bu neyin kafası? Ülke kırılıyor, insanlar geçtim bir birine saygı duymayı, sevmeyi, ziyaret edip hal hatır sormayı, cenazelerimizi bile sayılı kişi ile defnediyor, taziyeye gidemiyor telefon açarak üzüntümüzü bildiriyoruz. İşsizlik ortalığı kasıp kavuruyor. Zengin daha zengin fakir ise yok oluyor. Gerçekten yok oluyor. Ne isimleri, ne cisimleri ne de emekleri var oluyor. Manevi duyguları kör bir kuyuya atıp üzerine kibirden, vefasızlıktan, bencillikten, aç gözlüklükten inşa ettiğimiz kocaman bir kapak ile kapattık. Altta kalanın canı çıksın diye bir söz vardır ya işte tam da bunu yaşıyoruz.
Para para para...
Ye kürküm ye...
Vur abalının sırtına...
Daha da çoğalır bu cümleler
E be insaf e be yazık e be vicdansızlar e be ahlaktan yoksun doymayı bilmeyen hırsızlar yeter artık... emekçinin hakkını hakkıyla vermek, dış ülkelere peşkeş çekmek yerine burnunun ucundakini görmek, katlarda, saraylarda, yatlarda yaşarken sokakta kalanı, bir göz odada yaşayanı görmek görebilmek bu kadar mı zor? Bu kadar mı kalp gözleri kapalı, bu kadar mı "insan” ız biz? El insaf biraz ahlak biraz hoşgörü biraz merhamet biraz zeka ile neler çözülmez. Fakir diye sadaka verme, fakir diye kapısına kömür torbası koyma,fakir diye hor görme. İş ver imkan ver çalışsın alınteri ile kazanmayı bilsin ki eğri kim doğru kim ayırt edebilsin. Bize bizden başka dost yok bu dünyada önce kendi kanımızdan kendi ulusumuzdan olanların sorunlarını özümseyelim çözelim de diğer tarafa giderken hayır duası alarak yolcu edilelim ya değilse bu dünyada yüksekten uçarken diğer tarafta fakir fukaranın ahlarıyla yerin dibinde çürümeyelim...
Ne dersiniz? Önce aynanın karşısına geçin kendinize bakın sonra elinizi vicdanınıza koyun yakın gözlüklerinizi takın dikkatlice okuyun. Anladıysanız yorum yapın beklerim...