İstanbul'dan güçlü bir ses yükseldi. Tüm dayatmalara, meşrulaştırmaya, normalleştirilmeye karşı. Sapkınlığa, ahlaksızlığa, nesli yok etmeye karşı dur denildi. Özgürlük, kadın hakları, eşitlik kavramlarıyla süslenen, rengarenk simgeleriyle çocukların bile dikkatini çeken bu azgın gruplara karşı ilk defa millet dur dedi. Arjantin, Belçika, Birleşik Krallık, Brezilya, Danimarka, Fransa, Kanada, İspanya, İsveç, İzlanda, Lüksemburg, Hollanda, Norveç, Güney Afrika, Uruguay ve Yeni Zelanda gibi sözde özgürlük adı altında bu çarpık ilişkileri onaylayan, legalleştiren ülkelerin haline bir bakın. Evlilikler bitiyor, nesil korunamıyor. İş gücünü artık yabancılar yürütüyor. Yaptıklarının yanlış olduğunu bile bile geri dönemiyorlar. Evlilik yapanlara şu kadar para, çocuk yapanlara şu kadar yardım vaatleri de kesmiyor. Çünkü bu hastalık girdimi kolay kolay çıkmıyor bünyeden. Türkiye bu oyuna gelmemeli. Dizilerde ki sevecen eşciseller!, moda adı altında yapılan programlarda jürilik yapan tuhaf adamlar!, sosyal medyada esprili! halleriyle ortalıkta dolaşanlar vs. Öyle boyutlara geldi ki artık yeter diyoruz. Evet biz artık yeter diyoruz ama peki bu sapkınlığa susanlara ne demeli? Röportaj isteklerimizi geri çeviren "efendim bizde karşıyız ama..” gibi cümlelerle başlayıp taşın altına elini koymayıp işi gücü bürokrasi ve siyasilerle boy göstermekten öteye geçemeyen STK temsilcilerine ne demeli? Bugün susarsanız yarın öyle bir toplum oluşur ki utancımızdan dışarıya çıkamayız. Bunun vebali hepimizin üzerinedir. ANMEG Vakfı olarak medya kanallarımızda sürekli bu konuyu gündeme taşıyor, tehlikeyi gözler önüne seriyoruz. "Herkes istediği gibi yaşasın!” amenna. Lakin bunun propagandasını yapıp benim çocuğumu yönlendirmesine nasıl izin vereceğiz? Daha 1 yaşında tableti eline tutuşturduğumuz çocuklarımız hangi mecralarda geziyor haberimiz var mı? Bir gün karşımıza dikilip "baba ben kadın hissediyorum kendimi ve kadın gibi yaşayacağım” derse kendi çocuğumuza da "herkes istediği gibi yaşasın” hoşgörüsünü gösterebilecek miyiz? Ey Millet aklımızı başımıza alalım. Bu bir siyasi tercih yada bir futbol takımı tercihi değil. Bu bir yönlendirme, etkileme, propaganda, dayatmadır. Bu dayatmaya karşı ya şimdi dur diyeceğiz yada "Herkes istediği gibi yaşasın!” deyip sonucuna katlanacağız. Bunun sonucunun ne kadar ağır olacağını sanırım hepimiz iyi biliyoruz. Eyvallah…
