Önce babayiğit çağrısı yaptı, devletin iradesini ortaya koydu. Arazi tahsisinden vergilere kadar bir çok imkân sağladı. Açıkçası Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın bu çağrısı, bu iradesi, bu kararlılığı olmasaydı bu ülkenin otomobil üretilmesi çok zordu. Kabiliyetimizin olmamasından değil. Sürekli engellendiği, hedef ve iradenin olmamasından kaynaklanıyor. "Millet evde ekmek düşünüyor bunlar araba peşinde” ezikliğinde devam eden bir anlayışın yapacağı şeyler değil bunlar. Her neyse konumuz o değil ama ülkenin heyecan yaşadığı bir süreçte günlerdir televizyonlarda TOGG tartışılınca hayret etmekten kendimi alamıyorum. "Fabrika yokmuş elle üretim yapılıyormuş!” Diyenleri mi arasınız, "yurt dışında üretildi burada sergileniyor” diyeni mi arasınız, "milli ve yerli değil” diyeni mi… "Zaten yerli araba üretiyoruz ne gerek vardı!” (Türkiye'de üretilen araçların bizim olduğunu zanneden okur yazar abiler – ablalar) diyenler de az değil. Bu arabanın motoru yok diyen de çıkabilir yakında şaşırmam. Şimdi zaman zaman soruyorduk. Bu zamana kadar kim neden engel koymuş diye. Bakın 1960 larda ki zihniyetin aynısını görebiliyoruz şimdilerde. Düşünün bu zihniyetin iktidarda olmasını. Siyasi olarak demiyorum. Zihniyet iktidarlığı Mecliste değil her yerde olduğu dönemler de ki gibi. Vizyon yok, öngörü yok, dik duruş yok, irade yok, politika yok, öz güven yok ama konu memlekette güzel bir adım atılınca en önde eleştiri yapanlar bunlar. Elin gazetelerinde bile bir devrim olarak bahsedilirken birileri bundan neden rahatsız olur onu anlayamıyorum. TOGG piyasaya çıkınca alabilecek bir maddi gücüm yok. Ancak ülkemin otomobil üretmesinin gururunu yaşıyorum. Belki hayatımda yolum düşmeyecek bile olsa Çanakkale Köprüsünde gururlandığım gibi. İstanbul'a yapılan tüp geçitler gibi. İhalar, sihalar, füzeler gibi. Fesatlık adamı yer bitirir. Bırakın eksik, gedik bulma hevesini bu anın tadını çıkarın. Tarihe şahitlik edin. Eyvallah…
