Eski Konyaspor ruhu, bu

Bugün 60 dakikalık bir Konya izledik. İlk bölümde diri, planlı, mücadeleci; ikinci bölümde dağılan, basit hatalarla kendi ayağına sıkan bir takım… Bir cümlelik özet istense: İlk yarı yeni Konyaspor, ikinci yarı eski Konyaspor.

Maçın kırılma anı netti. "Bu maçı alamazsak bile en az bir puan cepte” dediğimiz dakikalarda, tam öne geçme ihtimali koklanırken yediğimiz o basit gol bütün dengeyi bozdu. Futbol bazen taktik değil, sabır oyunudur. O sabrı 90 dakikaya yayamadık. Nefes 60'ta bitti, konsantrasyon 61'de dağıldı.

Konyaspor, Galatasaray galibiyetinin psikolojik faturasını ödedi. Büyük maçı kazanırsın, alkış yükselir; ertesi hafta aynı zihinsel sertliği bulamazsan bedel ağır olur. O zaferi anlamlı kılacak olan devamındaki istikrardı. Onu getiremedik.

Rakip taraf ise daha oturmuş bir yapı sundu. Başakşehir uzun  süredir aynı omurga ve aynı akılla oynuyor. Bu işte istikrar altın değerinde. Lig sıralamasında görece rahat yerde olan takımlara karşı oynamak kâğıt üzerinde kolay görünür; ama oturmuş takım refleksi varsa iş değişir. Bugün değişti.

Önümüzde hâlâ fırsat var. Kasımpaşa maçı bir telafi kapısıdır. Futbol affetmez ama bir şans daha verir. İlhan Hoca'nın da vurguladığı gibi ofansif üretkenlik şart. Cesaret, azim, tempo… Bahane yok. Çıkacaksın, üç puanı alacaksın, hem taraftara hem kendine "biz buradayız” diyeceksin.

Ve şu temel hakikat: Takım dediğin bir günde kurulmaz. Teknik direktörü üç ayda bir değiştirirsen, her gelen hocaya göre kadro yamalarsan, ucuz sandığın tercih en pahalı faturaya dönüşür. Futbol sabır işidir; gelenek ister, devamlılık ister. Aynı akılla, aynı omurgayla yürürsen meyve verir.

Bugün can yaktı, doğru. Ama bu sezonun hikâyesi burada yazılmıyor. 60 dakikalık değil, 90 dakikalık bir karakter inşa edilirse; o zaman ne büyük galibiyetler tesadüf olur ne de böyle kayıplar şanssızlık. Şimdi başı dik tutma vakti. Kahretmenin kimseye faydası olmaz.