İnsan, sosyal bir varlık, tek başına olamaz. Hiçbir işi yalnız olarak yerine getiremez. Mutlaka bir başkasına, bir başka akla muhtaçtır. Yani bir bilene ihtiyacı var… Bunlar genel geçer cümlelerdir. Herkesin dilinde pelesenk olmuştur.
Evet, insanların, bir başkasıyla iletişime geçmesi, iyi bir diyalog içinde olması için dilini iyi kullanması şarttır. Unuttuğumuz veya umursamadığımız bir husus var. Aslında bile bile yapmadığımız, yaptığımız zaman kendimizde bir eksiklik olacağını sandığımız en büyük yanılgılardan biri; "ben” sözü. Konuşmalarımızda durmadan. "ben böyle yaptım, şöyle iş becerdim, şunları, şunları icra ettim. Ben olmasam kimse bir şeyi beceremez….” Diyerek kendimizi bulunmaz Bursa kumaşı sanma hastalığımız var ne yazık ki! Halbuki ben yerine bizi, sen yerine hepimizi devreye sokarsak sanırım daha güzel bir diyalog ortamı yakalamış oluruz. Yani şunu demek istiyorum; her hangi bir teşkilatta, bir dernek, vakıf gibi kuruluşlarda hep ben diyerek ortaya çıkarsak, birlikteliklerde, toplu hareket etmelerde sıkıntı hasıl olur. Halbuki böyle mekanlarda el birliği, biz anlayışı, istişare önem arz eder. Bu husus sadece adını ettiğim kuruluşlarda değil, aile ortamında da geçerlidir.
"Ben” sözünü dilinden düşürmeyenlerde "biz” şuuru gelişmez. "Biz” şuuru gelişmeyince de, nefsimiz kabarır ve kendimizi dev aynasında görürüz.
Nefsime Çağrı!
Behey empati kuramayan nefis
Gerçekle baş başa kaldın mı bir gün?
Özünde kusur aramayan nefis
Kendinde hatalar buldun mu bir gün?
Eli taş altına sokuyor musun?
Berrak sular gibi akıyor musun?
Canlara insanca bakıyor musun?
İlahi efkara daldın mı bir gün?
Bedeni süsleyen gül bahçesine
Dostluk biriktiren dil lehçesine
Katmer katmer saran hal bohçasına
Sevgi çiçeğiyle doldun mu bir gün?
Muhabbet demine fitne katarsın
Kibir deryasında kulaç atarsın
Riyakâr tavırla tafra satarsın
Harbi edalarla geldin mi bir gün?
Bîdeva!
Edepler, erkânlar berhava olmuş,
Şifa umduklarım bîdeva olmuş,
İpi kopmuş dünyanın, bağlayan yok,
Dostlar birbirine bîvefa olmuş! 
