Yunus'un sadra şifa kabilinden olan şu sözü kulaklarımdan hiç gitmez;
"Sen seni bil seni,
Sen seni bilmezsen,
Patlatırlar enseni”
İncelediğimiz zaman, ne kadar derinlikli, ne kadar felsefi bir kelam olduğunu anlıyoruz bu sözün. Öncelikle ve her zaman insanın haddini, sorumluluğunu bilmesi, çizmeden yukarı çıkmaması, dikenli dilden uzak kalması, karşımızdakileri kırıcı, hakarete yönelik, hakir görücü, alaya alıcı, ben bilirim tavırlardan uzak kalmayı öne çıkaran hayat iksiri niteliğinde tarihi bir söz olduğu kendini gösteriyor.
Eğer dili iyi kullanmazsak, ceremesine de katlanmalıyız. O zaman; "Ben nerede hata yaptım?” diye düşünmemiz gerekir. Devamlı kullandığımız Hz. Ömer'in şu sözü akla geliyor:
"Bugün Allah için ne yaptın?”
Bütün tavırlarımız, hayat boyu işlediğimiz fiiller, insana yönelik olmalı, topluma yarar sağlamalı. Tabir yerindeyse bir yaraya merhem olmalıdır. Fakat bir tarafı yaparken diğer tarafı da yıkmadan, kırmadan, incitmeden, yok saymadan…edep çerçevesinde bir tutum içinde olmak zorundayız.
Şu ifade de çok hoş ve insanî nitelik taşır;
"Önce can, sonra canan” Bu sözü ilk defa duyan; "Bu sözde bencillik, menfaatçilik, çıkarcılık…” var diyor. Halbuki iyice tetkik edersek şu hakikati görürüz; Ben, temiz, dürüst, vefakâr olur, hasbî ve harbî bir tutum sergilersem, etrafım söz söylemeye hakkım olur. Bu neye benzer biliyor musunuz? "herkes kendi kapsının önünü temizlerse kapıların önü tertemiz olur.” güzel sözündeki gibi tertemiz bir topluma kavuşmuş, tortusuz, problemsiz, sorunsuz insanların yer aldığı bir toplum meydana gelmiş olur.
Her şeyin başı, sorumluluğunu bilmek, görevini tam yapmak, ihlas anlayışı içinde olmak, elimizi taşın altına sokmak, bana ne, beni ilgilendirmez, altta kalanın canı çıksın hamakatından uzak kalmakla mümkündür.
Sorumluluğumuzu bildiğimiz zaman, hem dünyamız, hem de ukbamız huzurlu, rahat ve sevimli hale gelir. Yani Cenneti dünyadayken kazanmış oluruz.
Bunları yapmak hiç de zor değil. Zira Allah'ımız bize taşıyamayacağımız yükü yüklemez.
Bulamayabilirsin!
Vefadan bîhaber dost, üzme canı bu darda,
Hasbi olan kulları bulamayabilirsin,
Hıçkırıklar içinde bir gün gelir arar da,
O aydınlık yolları bulamayabilirsin!
Dillerini har edip kalbe batırma sakın,
Ağyarları yar edip dostu bitirme sakın,
Nurlarını nar edip kana yatırma sakın,
Muhabbetli dilleri bulamayabilirsin!
Canlar canlara muhtaç tek başına olamaz,
Eller ellerden üstün bir kenarda kalamaz,
Hak sevgisi ebedi hiçbir fani alamaz,
Cennet gibi illeri bulamayabilirsin!
Güllerini güzel tut dikeni batmasın hiç,
Gülistana sevgi kat kokusu gitmesin hiç,
Gönül dostlarımızla muhabbet bitmesin hiç,
Sevgi dolu halleri bulamayabilirsin!
Yedi bölge dört iklim bir bedendir tek bir baş,
Aynı yolun yolcusu her birimiz arkadaş,
Davaya baş koymuşuz vatan için tüm sırdaş,
O samimi elleri bulamayabilirsin!
Samimiyet!
Tertemiz bembeyaz tortusuz hayat,
Dostların geçtiği yol samimiyet,
Amasız fakatsız korkusuz hayat,
Yıkmayan dökmeyen yel samimiyet!
Alnı açık gezer dümdüz saflarda,
Hiç hilafı olmaz asla laflarda,
Her zaman her vakit gözü aflarda,
İnsanca uzanan el samimiyet!
Göründüğü gibi gezer dolaşır,
Gönüller fetheder cana ulaşır,
Muhabbetlerle her yana ulaşır,
Sevgiyle sarılan kol samimiyet!
Kafanın içinde art niyet yoktur,
Aslından süzülen berraklık çoktur,
İçilen süt gibi beyazdır aktır,
Riyaları silen sel samimiyet!
Dostlukları artır Yunus misali,
Ahlaka önem ver Yusuf emsali,
Cananlara can ol Leyla timsali,
İrfanî hayatta kal samimiyet!
Elinle dilinle kimseyi kırma,
Şefkat kanadı ger bîgane durma,
Günahı setreyle yüzüne vurma,
Elif gibi dimdik ol samimiyet! 
