Her ne kadar dikkat çekmiyor olsa da dikkat çeken bir yanı vardır çocukların, bir gülüşü bazen dans edişi, ağlaması ve herkesin imrenerek baktığı o "SESSİZ”çocuk !
Evet ben de çok seviyorum imreniyorum. Ama bir o kadar da merak ediyorum.
Bu sessizliğin altında yatan derinliği. Bir çocuk durup dururken sessizleşmez geriye çekilmez. Zamanla çocuğu içe kapanık hale getiren bir durum hali vardır. Ve bunu durup dururken yaşamaz sessizliğe bürünmez geri çekilişler olmaz belki bir eleştiri belki duyguların küçümsenmesi belki de konuşsa da kimsenin onu tam olarak dinlememesinden geçer zamanla öğrenir ki "Konuşsam da değişen bir şey yok”.
Genel olarak toplumda bizler konuşan çocuğa odaklanır ama içine kapanan sessiz çocuğa odaklanmayız. Aslında en çok görülmesi gerekenler onlardır. Çünkü o çocuk bağırmaz,ağlamaz sadece uzaklaşır içinden yaşadıklarını kendi başına taşır. İşte farkına varamadığımız bu yükün ağırlığı ileride en çok da çocuğun geleceğine etki etmesinin sessiz çığlıklarına çare olamamak.
Nasıl çok sevdiğimiz müziği sesini açmadan dinleyemiyorsak. İşte çocuklarında kendileri dinlenir ve anlaşılır olduğunda o sessizliğin nerede ve nasıl eyleme dönüştürebileceğini öğretmiş oluruz. Her sessizlik Bizim gördüğümüz ve görmek istediğimiz bir davranış biçimi değildir. Yüklediğimiz anlamların iç dünyasını öğrenerek ve yaşatarak hareket ettiğimizde gerçek ruhları yaşatabilir ve çiçek açtırabiliriz.
Çünkü;
Bir çocuk içine kapanıyorsa, bu bir tercih değil bir şeylerin eksik kaldığının sessiz bir işaretidir ve o işareti gören yetişkin bir çocuğun dünyasında gerçek farkı yaratır.
Ve;
"İçine kapanan bir çocuk sessizce fısıldar:”beni gör, beni dinle..Ve bunu fark eden yetişkin onun dünyasını değiştirebilir. SEVGİLERİMLE…
