HAYAT VE ÇOCUK

Bir çocuğun Adaleti

Bir zamanlar küçük bir çocuk vardı.

En sevdiği oyuncağı kırmızı araba ile bir gün parkta oyun oynarken başka bir çocuk geldi,

arabayı elinden aldı ve koşmaya başladı.

 Çocuğun arkasından yükselen küçük bir ses "bu adil değil”...

Ağlamadı, bağırmadı ve zarar vermedi. aradığı tek şey adaletti.

Bir bankta oturan yaşlı adam bu sahneyi izliyordu içinden geçen şuydu.

"Ne garip "biz büyüdükçe bağırmayı öğreniyoruz ama adil olmayı unutuyoruz.

Çocuk yere oturdu bekliyordu belki oyuncağı geri getirir gelir diye.

 Belki de bu dünya biraz daha adil olur diye.

Ve masal burada bitmedi çünkü bu çocuk içimizdeki en saf duyguydu bugün sokaklara, okullara ekranlara bakıyoruz.

Herkes konuşuyor ama kimse” bu adil” demiyor.

Diyenlerde de çoğu zaman bir çocuğun saflığı değil Bir yetişkinin öfkesi ile söylüyor.

"Belki de mesele dünyayı değiştirmek değil,

Belki de mesele bir çocuğu bu adil değil diye bildiği kadar temiz kalabilmektir belki bir yerlerde cesurca bu adil diyen çocuklarımız halen yetişiyordur.”

PEKİ BİZ NE ZAMAN SUSTUK? Sevgilerimle…