Hiç fark ettiniz mi?
15 Temmuzdan sonra Emine Erdoğan Hanımefendi'nin yüzü neredeyse hiç gülmedi.
Aradan nerdeyse iki yıl geçti,
Her basına açık toplantıda ya da programda kendisini özel olarak takip ettim.
Bir kadın olarak anne olarak 15 Temmuz'u onun yüzünde keşfe çıktım.
O karanlık gecede vatanı tehlikede olan bir kadın ne hissedebilirse gördüm yüzünde,
Bir kadının hayat arkadaşının canına kast edildiğinde nasıl canı yanarsa gördüm gözlerinde,
Bir ana çocuklarının hayatı tehlikeye girerse nasıl kalbi paramparça olur onu da gördüm.
Bir kadının hayatının en değerli varlıkları vatanı, eşi ve evlatlarını kaybetme korkusunu yaşadıktan sonra neler hissedebileceğini görmek isterseniz siz de O'na bakabilirsiniz. O gece Marmaris'te canına kast edilen kişi bizim Başkanımız, onun eşiydi ve bütün ailesinin peşinde acımasız katiller vardı
Elbette kendisi de hedefteydi.
Bu gün bile 15 Temmuz'u yeniden görmek isteyenler Hanımefendi'nin gözlerine bakabilirler.
Yıllardır gazeteciler, gazilerle konuştular,
Cumhurbaşkanı'yla konuştular,
Ama kimse Emine Erdoğan'la konuşmadı, çünkü zaten onun sükûtu çığlık çığlığa haykırıyordu.
Evet, bazen bakmak gerekir, insanca bakmak…
Önyargıdan uzak, sevgiyle bakmak.
Siyasetçilere ve hayatlarına en çok insani açıdan bakmayı bu yüzden severim.
Çünkü hiç kimse duygularından ve geçmişinden uzaklaşamaz.
Mesela fark ettiniz mi ;?
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan Başkanlık sistemine geçildikten sonra ne kadar zayıfladı. Eskisine oranla daha çok çalıştığı çok net değil mi?
Ama hala onda yorgunluk yok, yılgınlık yok.
Mesela gözümüzün önünde Büyükşehir Belediye Başkanı Uğur İbrahim Altay; o da tıpkı Başkan Erdoğan gibi…
Çalışıyor yorulmuyor, fedakarlığı kendinden yapıyor.
Kimbilir annesi bu konuda ne düşünüyordur?
Kendisini çoğu kez görmeden uykuya dalan çocukları ne hissediyordur.
Bazen siyasetçilere insan olarak bakmak lazım.
Onlar da babalarımız gibi yoruluyorlar.
Annemiz gibi üzülüyorlar.
Ağabeylerimiz gibi gece gündüz çalışıyorlar.
