EN İYİ ARKADAŞIM

Markette reyonların arasında yere oturmuş, dizlerini karnına çekmiş, arada bir yaşlarını sildiği gözleri kızarmış, 6-7 yaşlarında bir kız çocuğu.

Annesi başında bekliyor:
- Başka bir oyuncak seç hadi! Bak geç kaldık, bak sinirleniyorum..
Çocuk gözlerini kırpıştırıp, yaşlarını dökerken, bir yandan da burnunu sessizce çekip:
- Aynı şey mi? O, benim en iyi arkadaşım.
Dayanamadım, merakıma yenilip, anneye yaklaşdım :
-Ne  oldu, bir şey mi kaybettiniz? Yardımcı olabileceğimiz bir şey var mı? Dedim.
Kadın biraz çaresiz, biraz bitkin, hafif de sinirli bir gülümsemeyle:
- Yok,  yok; çok sağ olun. Oyuncağını evde unutmuşuz, yola çıktık, epey de geldik, eve dönmek bayağı zaman alacak. Ona ağlıyor. Kız çocuğu gözlerini açarak annesine:
- O, oyuncak değil, benim en iyi arkadaşım. Şimdi üç gün evde yalnız mı kalsın ?
Çocuğa eğilip:
- En iyi arkadaşına anlatmak için harika bir yolculuk yapabilirsin. O da evde dinlenir, senin anlatacakların için heyecanlanır, dedim ama çok bekleyemedim ve gülümseyerek oradan ayrıldım.

Altı-yedi  yaşlarında bir kız çocuğunun gerçekle hayali karıştırması, bir oyuncağa olması gerekenden fazla anlam yüklemesi ya da olmayan sahici arkadaş yerine koyması çok doğal ama bir de bunu  40, 50, 60 hatta 70 yaşında devam ettirip, etrafına kabul ettirmek isteyenler var.

Başka bir gün yine bayram için marketteyim ,marketin içi ana- baba günü, herkes telaşlı. 70 yaşlarında bir teyzemiz köpek yavrusunu basmış bağrına, kendi saçlarını 3-4 yerinden bağladığı gibi köpeğin de tüyleri renkli kurdelelerle bağlanmış. Kapıdaki görevlilerle tartışıyor:
- Neden ben bebeğimle alışveriş yapamıyorum?

Elindeki hayvanı yere bıraktı, hayvan  zıplıyor, salyaları sıçrıyor. Görevli:
- Lütfen; yiyecek reyonların arasında dolaşmasına izin veremeyiz, insanlar korkabilir, sağlık açısından yasak, hayvansınız gelin. 70 yaşındaki kadın, 7 yaşındaki çocuk şımarıklığı ile:

- O hayvan değil, benim çocuğum..
İnsanı merkezde tutan şey; dengedir. Ruhumuzdaki inişler çıkışlar sırasında bazen bir eşyaya, bazen doğanın kucağındaki bir yere, mekana bazen bir hayvana, bazen bir kitaba hatta bir yiyeceğe, bağımlılık yapan bir ürüne” en iyi arkadaşım” diyebiliriz ama ruhumuz olgunlaşınca artık 7 yaşındaki hezeyanlarından kurtarmamız gerekir.

Kaybettiğimiz, artık bu dünyada olmayan birini özlediğimiz de bir eşyasını alıp onu bir anmak belki iyi gelebilir. İçimiz bedenimize büyük geldiğinde, daraldığında sevdiğimiz bir yere, bir ağacın gölgesine oturmak, dünyaya bir adım geriden bakmak gerekebilir. Varsa bir kabiliyetimiz; bir müzik aletini elimize alıp onunla meşk etmek ya da el işi bir sanat çalışması, örgü bile iyi gelebilir ama ruhumuza yardımcılığı ana merkez haline getirmeden..
Zamanı, mekanı, eşyayı ve insanı yerli yerine koymayı becerebilmektir yaşama sanatı…