YOL

Bir tren yolculuğunu düşleyin. Trendeki yüzlerce insanın gittiği yol aynıdır, geçtiği manzara aynı ama inişte sorsan; her biri ayrı bir hikayeyle cevap verir.

Yolculuğun sonunda vuslatın neşesi varsa ; anneye, babaya ya da yâre, yollarda görülen hep güzellikler, mavilikler ,kuru bir ağacın yeşeren dalıdır.

Ayrılıksa bu yolculuk her sevgiliden; yol acı bir yutkunuştur. Hiçbir dalın yeşermesini görmez, sararan otları, kuruyan dalları, ötmeyen kuşları seçer manzaradan yüreğin.

Hayatımız büyük resimde bir tren yolculuğu gibi. Olayları yaşarken, etrafımızdaki insanları, çevreyi, kendimizi nasıl gördüğümüz bizi şekillendiriyor.

Kendisinden hep bir şeyler öğrenip, hayat yolculuğunda basamak eylediğim güzel bir insana, bir dostumun maddi bir sıkıntısını aktarmıştım. Kendisinin de o sırada maddi ve manevi ağır sıkıntılar yaşadığını biliyordum. O yüzden onunla paylaşırken bir beklenti içinde değildim. "Acaba bu dosta nasıl yardım edilir?” derdindeydim. O kişi kendi sıkıntısına rağmen elindeki tüm imkanları zorlayıp bahsettiğim dostun ihtiyacını benimle tam olarak gönderdi.

Söylediği söz çok güzeldi:
- Bu miktar benim söküğümü dikemez ama o kişinin tüm söküğünü diker. Benim yarama melhem olamayacak bu para onun tüm yarasını iyileştirir.
" Olunca değil, olandan verin” sırrı, bize bunu öğütler.

Hep kendi yaramıza odaklanırsak; başkalarının neşeli hallerine, güzelliklerine lakayt kalırsak, yolculuk boyu kuruyan dallarda olur gözlerimiz.

Oysa hayat 6 Şubat depreminde çadırının önüne küçük saksıda çiçek eken o depremzedelerin asaletiyle güzelleşir.

Sır ; enkazın içinde bile Ramazan geldi diye süslemeler yapan ,çocukları sevindiren Gazze'de' dir ..

Sır; en çileli anımızda yeşertecek bir umut taşımaktır.

Hiç düştüm diye yürümekten, ayağa kalkma çabasından vazgeçen bebek gördük mü?.
Sır; doğarken ötelerden getirdiğimiz, içimize konulan ümittir, aşktır…

Yolculuk; her sorumuza verilen cevaplarla doludur. Duyana, görene, çabalayana…