HADSİZLİK

    Adını, sanını duymadığım bir insandı mizah(!) adı altında kutsalıma, dinime, kitabıma saldıran şahıs. O yüzden önce bu saldırının zavallı bir ünlü olma, dikkat çekme girişimi olduğunu düşündüm. Öfkemi güçlendirmek için konuşmasının tamamını dinlemedim bile. Kur'anla, yüce Allah(c.c) ile ilgili kısmı yetti zaten yüreğimin sıkışmasına..
   Ama daha ilginci akışta önüme düşen bir başka konuşması oldu. Yine mizah(!) adı altında:

-" Vegan yapmak  için çabalamak yerine; et yiyen 9 -10 yaşlarındaki bir zengin çocuğu öldürsek, yılda şu kadar hayvanın etini kurtarırız. Üstelik çocukları ölünce et yiyemez olan ebeveynleri de cabası, oh ne güzel” gibi sözlerle kalbinin, ruhunun tüm pisliğini, karasını ortaya koyuyor ve karşısındaki onu seyretmeye gelen grupta bu vahşi , canavarca sözlere kahkahalarla gülüyor.

   İnsanın neye güldüğü aklının göstergesidir.” Bu kadar akılsızlık nasıl olur? Bir çocuğun öldürülmesinin ballandıra ballandıra anlatımı nasıl mizah(!) olur?” dehşetine düşüyoruz.

   Peki, düşünce özgürlüğü safsatasıyla bu hadsizliği savunanları nereye koyacağız?.

   Bir insan niye başka insanların kutsalına saldırır ?.

  Kendisi hiçbir yere ait olamadığından ruhundaki kayboluşun öfkesini kusmak için mi ?.

  Hadi, bir hayal edelim. Her gün kapınızı açtığınızda karşınızdaki biri üzerinize kendi çöpünü fırlatıyor, su fışkırtıyor ya da çöpünü sizin evinizin içine atıyor.  Tam öfkeleneceksiniz; hayretle "ya şaka yapıyorum, bu benim ifade özgürlüğüm, beni kısıtlayamazsınız” diye bağırıyor. Demez misiniz ;”Benim evimin içine, üzerime ,çöpünü boşaltmak senin nasıl özgürlüğün olur?. Hangi akılsız bunu savunur ?”diye.

   Kutsalımızın evimiz kadar değeri yok mudur?.

   Erich Fromm der ki; sevginin 4 şartı vardır. Bilgi , özen( ilgi), saygı, sorumluluk.

   Benim sevdiğim Allah'ıma, kitabıma, peygamberime, dinime ve dinime ait olan bir farzıyetime mizah(!) adı altında ruhundaki çöpleri atmaya çalışman bendeki bu 4 sevgi unsurunu harekete geçirir.

   Seviyorum iddiasında bulunduğum tüm kutsalıma,  ilgimi, özenimi ,saygımı, sorumluluğumu artırır.

   Bu sorumluluk; ona saldıranlara, bu saldırıyı savunanlara karşı sevdiklerimize, Allah'a (c.c), Resulüne, Kitabımıza, dinimize daha çok sarılmaktır…