MÜZELİK OLMADAN

   Gün geçtikçe azaldığını gördüğümüz  değerleri ne yapsak da saklasak?.

   Müzeye kaldırıp sık sık ziyaret ederek çoğalmasını mı umalım yoksa pamuklara sarıp sulayalım mı?. Meselâ; söz verince gelen tamirat ustalarını ! Evimizde küçük bir yer yapılacaktır. Usta:

- Yarın kesin oradayım .Yarın olur, üç gün sonra yine:
- Bugün öğlen sendeyim, bitti say, bugün hallederiz.
  Bir hafta olur, iki hafta olur, yarın sendeyiz…
   Ya işini iyi yapanları; ah ne yapsak da çoğaltsak ?.

  Arabayı tamire verirsin ; elektriğini yapar, kapının otomatiği bozulur.Onu yapar, kaloriferini bozar. Koltukları söker, en az iki parça fazla kalır yeri bulunmaz. Bitmek bilmeyen bir döngü başlar; tamirat atölyesi ve araba sahibi arasında.

   Ah! Bir de kendini müzelik olacak kadar eşsiz görüp ,her halini halka arz eden, bilgilendiren,” ben böyleyim” ciler var..

   Büyüklerimiz vardı; anne- babası vefat etse dahi ,annesinin ya da babasının kadim dostlarını arayan soran ya da mahallesinin ihtiyarlarını hoşnut etmek için uğraşan.
    Şimdilerde babasını- anasını arayanı, hatır soranı neredeyse müzeye koyacağız.

   Hımm… Bir araya gelince gözlerinin içine baka baka sohbet edenleri tek geçiyorum ama. Onları hepimiz uzun uzun seyretsek de, gıdalanıp  çoğalsak.

    Bayram yaklaşıyor; bayramlara ait birkaç hasretimiz de müzelik değerine ulaştı ulaşacak . Akraba ziyaretleri, ihtiyaç sahiplerine nezaketle ulaşma, bolca ikramlar, çocukları sevindirmek için özenli gayretler.. Bayramlar eşittir tatil oldu neredeyse.

   Dilden dile anlatacağız belki de ; "bir zamanlar insanlar bayramda birbirlerini ziyaret edip, akraba duasına tâlip olurlarmış” diye.

   Tamam abarttım biliyorum ama müzeye alındı mı tarihi eser olur artık. Ne müzeden onu çıkartabilirsin, ne de değerini karşılaşabilirsin.

    Müzelik olmadan değerlerimizi çoğaltalım…