Herkes kendine bir dünya kurmuş ve o dünyanın hükümdarı olmuş. O dünyaya giren de çıkıyor, kalan da gidiyor. Çünkü herkes kendi sınırlarını çizmiş, kendi gerçekliğini oluşturmuş. Kimse kimsenin dünyasında uzun süre misafir olmuyor.
Acı değil mi?
Az önce sanal medyada karşıma çıkan bir video yine içimi burktu. Bir sporcunun İsrail tarafından esir alınmadan önceki görüntüleri ile sonrasındaki görüntülerini izledim. Aradaki fark sadece fiziksel değildi; insanlığın nasıl yara alabildiğinin de bir göstergesiydi. O an kendi kendime sordum:
"Ben gerçekten insan mıyım?"
Çünkü bir süre üzülüyor, öfkeleniyor, kahroluyoruz. Sonra hayatımıza kaldığımız yerden devam ediyoruz. Oysa bir yerlerde insanlar yaşam mücadelesi veriyor, çocuklar korkuyla büyüyor, anneler evlatlarını toprağa veriyor.
Neden bize dokunmayan yılan bin yıl yaşasın anlayışı hâlâ hayatımızda yer buluyor? Neden ancak acı kapımızı çaldığında başkalarının yaşadıklarını hatırlıyoruz? Neden bir olamıyoruz?
Belki de asıl soru şu:
Bizi nasıl bu kadar duyarsızlaştırabildiler?
Bugün hepimiz güçlü durduğumuzu düşünüyoruz. Dik durduğumuzu, tepkimizi gösterdiğimizi söylüyoruz. Oysa çoğu zaman iç dünyamızda diz çökmüş durumdayız. Üzülüyoruz ama harekete geçemiyoruz. Tepki veriyoruz ama sürdüremiyoruz.
Bunun en basit örneklerinden biri boykot meselesi. Eğer elimizden gelen tek şey tüketim tercihlerimizle bir tavır ortaya koymaksa, bunu bile neden istikrarlı şekilde yapamıyoruz? Neden birkaç gün sonra unutuyor, alışkanlıklarımızın esiri oluyoruz?
Bazen aynaya baktığımızda kendimizi göremeyecek kadar körleştiğimizi düşünüyorum. O kadar çok görüntüye, habere ve acıya maruz kalıyoruz ki zamanla hissizleşiyoruz. Oysa bir insanın en büyük kaybı vicdanını kaybetmesidir.
Belki bir gün bizim de yüreğimiz yangın yerine döner. Belki bir gün çaresizliğin ne olduğunu iliklerimize kadar hissederiz. İşte o gün Filistin'i hatırlayalım. Enkazların altında kalan çocukları, evlatlarını kaybeden anneleri, dünyanın gözü önünde yaşanan acıları hatırlayalım.
Çünkü başkalarının acısına sırtını dönen insanlık, gün gelir kendi acısına da çare bulamaz.
Ve eğer hâlâ aklımız, vicdanımız ve insanlığımız kaldıysa; bugün hatırlamamız gereken şey tam da budur.
