Bir veli zorbalığı eksikti, o da oldu; tam oldu.
Artık hiçbir eksiğimiz kalmadı sanırım.
Çeşit çeşit zorbalığımız vardı ama veli zorbalığımız eksikti. E, olmasın mı? Kusur mu kalalım? Vallahi olmaz! Biz hiçbir şeyden eksik kalmadığımız gibi, veli olarak da zorbalamamız gerekiyordu. Hadi hayırlı olsun; nur topu gibi, maşallah!
Ne yapsak, ne etsek de kendimizi düzeltemiyoruz. Her gün yeni bir olay, yeni bir vukuat… Haydi bre bismillah! Yeryüzünde yapılmadık bir şey varsa yapalım, yoksa da icat edelim.
Malum, insanlığın dibini yaşıyoruz. Her gün yeni bir şaşkınlığa gözümüzü açıyoruz. Peki, ben yapmıyorum, sen yapmıyorsun, o da yapmıyor; biz iyiyiz. Kim bu kötüler? Kim bu memleketin, ülkenin ve hatta dünyanın ayarlarıyla oynayanlar?
Yaşanan onca üzüntüden sonra, okul önlerinde, okul içlerinde öğrencilere şiddet uygulamak da nedir? Koca gövdenizden de mi utanmadınız? El âlemden de mi utanmadınız? Hepsini geçtim Allah'tan da mı korkmuyor musunuz?
Bugün sosyal medyada karşıma çıkan bir videoda, bir veli; ailesiyle, hatta yetmemiş, neneleri de yanına alarak birkaç öğrenciye şiddet uygulamışlar..
Şiddet gören öğrencilerin aileleri raporlar ve resimlerle durumu anlatıyorlardı. Şaşkınlık içinde izledim ve konuyla ilgili haberi okudum. Bize neler oluyor?
Kelimelerin bittiği son noktaya geldim. Biz nasıl bu hâle geldik?
Çok diplomalı, bol sertifikalı olduk; ama cahilliğin en dip noktasındayız. Neden mi? Çünkü biz Allah'ın emirlerini, Peygamber'in sünnetlerini unuttuk. Eğitim alalım derken sanırım yanlış şeyler alıp şimdi de onları kusuyoruz.
Eğitim derken sadece okulları kastetmiyorum. Eğitim önce evde başlar. Ama maalesef biz kendimizi eğitemedik ki doğurduklarımızı eğitelim.
Manidar…
