ÖNCE BİZ ŞIMARDIK

Önce biz şımardık…

Sonra çocuklarımız bize bakıp şımardı.

Kimsenin kimseye eyvallahı yok. Herkes "ben” diyor, "benim” diyor; ötesi yok diyor.

Toplum dediğimiz şey, bireyin aynasıdır ama biz aynaya bakmayı çoktan bıraktık.

Eğitimde şiddet, sağlıkta şiddet, trafikte şiddet, evde şiddet…

Her yerde bir öfke, her yerde bir tahammülsüzlük.

Ama biri çıkıp da çocuklarımızı kibarca uyarsa, vay onun hâline…

"Çocuğumun psikolojisini bozdun!” diye ayağa kalkarız.

Sanki bozulmayan bir şey kalmış gibi…

Artık yeter.

Kazdığımız bu kuyuları kapatmamız, açtığımız bu yaraları iyileştirmemiz gerek.

Hepimiz birbirimize zarar verip sonra da "toplum bozuldu” diyoruz.

Peki toplum kim? Bozan kim? Bunun farkında mıyız?

"El âlemi” yok edince utanmayı da bıraktık.

Edepsizliği, hayasızlığı özgüven sandık.

Oysa utanmak insana yakışır; sınır çizer, ölçü verir.

Belki de artık o "el âlemi”ni tıktığımız yerden çıkarmalıyız ki biraz utanma duygusu geri gelsin.

Aslında biz süslümanlıktan çıkıp Müslüman gibi yaşamayı hatırlasak,

belki o zaman bizi Yaratan'ı hatırlar, en çok da O'ndan utanırdık.

Ama biz, bizi unuttuk…

Ne olduk? Ben de bilmiyorum.

Belki bir gün bize bir tanı koyarlar.

Dışımızı süslüyoruz, soframızı süslüyoruz…

Ama içimizi ihmal ediyoruz.

Akşama kadar sosyal medyada geziyoruz; o öyle yaptı, bu böyle dedi derken

çocukları unuttuk.

Gözümüz ekranlarda, gönlümüz dağınık.

Biz bozulduk…

Haliyle çocuklarımız da öyle.

Elbette herkes için durum bu kadar vahim değil;

güzel ahlaklı, topluma yararlı, ülkemize faydalı yetişmiş çocuklarımız da var.

Onları tenzih ediyorum.

Ama ya bizim yetiştirdiklerimiz?

Nerede hata yaptık?

Her istediklerini yaptık.

Ellerine telefon, tablet verdik.

Ayarlarını bozduk…

Sonra da dışarı saldık.

Dışarıda yaptıkları yanlışları görmezden gelip, bir de üstüne savunduk.

Şimdi soralım: Hatalı kim?

Biz mi, yetiştirdiğimiz çocuklar mı?

Önce biz utanmaya başlayalım…

Sonra çocuklarımıza utanmayı öğretelim.

"El âlemi”ni tıktığımız yerden çıkaralım, gözümüzün önünde dursun.

Belki o zaman kendimize çeki düzen veririz.

Canım ülkeyi Teksas'a çevirdik…

Ama hâlâ farkında değiliz.