Son on günde ülke koca bir tatil merkezine döndü,
Sahiller, eğlence merkezleri doldu taştı.
Bayram ettik, dinlendik, sohbetler ettik;
Ve bu sohbetlerde mutlak bir kere vatanı kurtardık.
Büyük fikirlerimiz vardı devlet büyüklerinin akıl erdiremediği, hepsini sıraladık dost sohbetlerinde.
Ama artık sıra çalışmaya geldi.
Yanımızda kim var diye bakmadan üretmeye…
Hangi alanda olursak olalım, kişisel kazanımlarımızdan önce ülkemizi düşünerek hareket etmeye…
Yıllardır süregelen bir savaş var dünyada ve şu an mağlup durumdayız. Çünkü üretmiyoruz. Bu mağlubiyet nasıl başladı dersiniz? Milletin tabiriyle; süd unuyla!
"Sene 1948…
İkinci dünya savaşı sona ermişti.
ABD dünya liderliğini ve yoksul ülkeleri Sovyetler'e kaptırmamak için Marshall planını devreye soktu.
Türkiye dâhil 16 Avrupa ülkesine hibe olarak süt tozu gönderilmeye başlandı.
Artık ülkenin tamamında okullarda süt tozu içmek zorunluydu.
Bu bedava toz sütten tatlı geldi ahaliye, önce tuhaf gelen bu tada alıştılar.
Ve müttefikimiz Amerika (!) kâr amacı gütmeden, süt tozunu pazarlamaya başladı. Sütün litresi 100 kuruş, süt tozunun kilosu 30 kuruştu.
Bu arada süt üreticisi bitmiş, mandıraların çoğu iflas etmişti.
Kıymetli müttefikimizin yardımları elbette süt tozuyla sınırlı kalmadı, para verdiler, buğday verdiler, bisküvi verdiler, margarin verdiler…
Sonra hurda savaş gemilerini ve eski tanklarını..
Ve bütün bunların karşılığında İncirlik gibi askeri üsler alındılar, petrol arama faaliyetlerimiz durduruldu, emekleme aşamasındaki uçak fabrikalarımız kapatıldı, yerli demiryolu hamlemiz takozlandı, tarım bağımsızlığımızda ilk gedik açıldı. Ve ahali aslında kendini dilenmeye mecbur eden müttefike yıllar boyu sempati duydu.”
Ve sonuç olarak üretmediğimiz her değer için bedel ödedik, ödemeye mahkumuz.
Bu uzun tatilden sonra artık ülkemiz için çalışmaya ve üretmeye de .
15 Temmuz'da bağımsızlığımıza kast edenlere anlayacağı dilden konuşmak için
Bir daha istiklal marşı yazdırmamak için
Üretmeye mahkumuz, yoksa başkalarına mahkum olacağız.
