İki hafta verilen arada yönetimin aldığı kongre kararı, yönetime talip olan veya olacak olan somut aday olmaması ve olacağına dair işaretlerin yokluğunun esaretinde bir Konyaspor oluştu.
Oluşan belirsizlik ve bu belirsizliğin oluşturduğu olumsuz hava hakimiyetini hissettiriyordu. Alanyaspor karşısında Konyaspor'un nasıl bir mücadele sergileneceği de bu belirsizlikten nasibini alıyordu.
Maç başladığında Alanyaspor'un hakimiyetinden söz edilebilir. Bana göre ise Konyaspor'un teslimiyeti vardı. Alanyaspor iyi oynamadan fazlasıyla üstün olması kendisinden ziyade Konyaspor'un kötü oyunundan kaynaklıydı.
Pas atayım ama arkadaşım alamasın, topa dokunayım ama rakipte kalsın, top ayağıma gelirse oynarım, bu arada ayağa top atabilecek oyuncu yok, koşayım ama rakip rahatsız olmasın tarzında oynayan oyuncular karşısında her takım basitçe üstünlük kurabilir.
Sahaya doğru yerleşemeyen Konyaspor futbolcuları aynı takımda oynuyor gibi değillerdi. Takımdaşlığın kaybolduğu, bağların koptuğu, birbirine yabancı oyunculardan oyun birlikteliği ve iyi oyun beklemek hayaldi. Dağınık bir takımda savruk bireysel mücadeleler ise dengesizliğe sebep oluyordu.
Son iki maçtır yanlış başlangıç yapıp yaptığı yanlışı çözmeye ve düzeltmeye çalışan Recep Uçar görüyorum. Zamanında ve yerinde yapılan düzeltme hamleleri işe yarayabilirdi fakat yerindelik zamanında olmayınca işe yaramaz duruma geliyor. Prip'in savruk hareketlerinin ardından gelen ikinci golden sonra iş bitmiş oluyor.
Konyaspor'un dört oyuncu değişikliğini aynı anda yapmasından sonra oyununda belirgin bir düzelme olsa da puan olarak fayda sağlamadı.
Futbolcuların sahadaki duruşu paramızı vermezseniz kamçısını şaklatmak gibiydi. Bu şaklatma sesini geçen sezonda fazlasıyla duymamıza rağmen bağımlılık oluşturmasını garipsememek mümkün değil.
Mevcut yönetimin bireysel imkanları ile fazlasıyla gerekeni yaptıkları yönetime destek vermesi gerekenlerin bir kaçış içinde olduğu görünüyor. Bu durumdan bunalan yönetim kongre kararı aldı. Bakalım Konyaspor nasıl günler görecek.
Selam ve dua ile...
