Nezaket ne güzel şey… Herkese nasip olmayan bir inceliktir zarafet. İnsanı insan yapan en önemli kavramlardan biri belki de. O hâlimiz, tavrımız, konuşurken seçtiğimiz kelimeler, karşımızdakine verdiğimiz değer… Hepsi nezaketin bir parçası.
Bu konu nereden çıktı şimdi diye sorarsanız; çevremizdeki insanlardan… Yakın arkadaşlardan, iş arkadaşlarından, hatta bazen en güvendiklerimizden. Siz her türlü fedakârlığı yaparken, karşınızdaki insanın umurunda olmayabiliyor. Bazen bir aramaya saatlerce, hatta günlerce dönüş yapılmıyor. Bazen bir mesajınıza cevap bile alamıyorsunuz. Sonra başlıyorsunuz kendinizi sorgulamaya:
"Ben mi yanlışım, yoksa karşımdaki insan nezaketten nasibini almamış mı?” diye…
Diyorsunuz da sadece demekle kalıyorsunuz.
Oysa nezaket, kalbin güzelliğinin bedene iştiraki gibidir; yüze yansır, sese karışır, tebessüm ederken bile karşı tarafa huzur verir. Çünkü zarafet sadece dış görünüş değildir; insanın ruhundan taşan bir ahlaktır.
Ne dersiniz, haksız mıyım?
Hayatımızda bir süre sonra her şey olumsuz gitmeye başladığında, huzur bizden uzaklaştığında, acaba kendi ektiklerimizin filiz verdiğini fark ediyor muyuz? İnsan bazen verdiği kırgınlıkların, göstermediği inceliğin, önemsemediği insanların karşılığını hayatın başka bir yerinde yaşayabiliyor.
Gül de diken de aynı dalda filizlenir. Biri mest ederken, diğeri acı verir. Peki biz hangisi olmayı tercih ediyoruz?
Seçimlerimiz ve davranışlarımız zamanla hayatımızın merkezine oturur. Öyle ağırlaşır ki, değiştirmesi kolay olmaz. Oysa bazen sadece bir mesaja dönüş yapmak, bir aramaya karşılık vermek, bir "Nasılsın?” demek bile insanın kalbinde büyük bir yer edinir. Ama ne yazık ki çoğu zaman bunun, dünyanın en kıymetli hazinelerinden biri olduğunun farkına varamayız.
İncelik tam da bu noktada başlıyor. Hâl ve hareketlerimiz, bizim iç dünyamızın ve birikimimizin yansımasıdır. Fakat unutmayalım; her birikim değerli değildir. Mesela sel olduğunda sular çamurlu akar... Ama dağların arasından kıvrıla kıvrıla nazikçe süzülen dereler, nehirlere can olur. Berrak ve huzur veren sesi, tarif edilemez bir duygu zenginliği armağan eder doğa insana
Belki de insanın gerçek asaleti; sesini yükseltmeden konuşabilmesinde, kırmadan anlatabilmesinde ve karşısındakine kendisini değerli hissettirebilmesindedir. Çünkü nezaket eksildiğinde sadece sözler sertleşmez; kalpler de yorulur.
Bu yüzden hayatın karmaşasında kaybetmememiz gereken en önemli şeylerden biri de zarafetimizdir. Çünkü insanın gerçek güzelliği, davranışlarında saklıdır.
