Eyüpspor rüyasında görse inanmazdı

Eyüpspor rüyasında görse inanmazdı.

Ama futbol dediğin şey bazen rüyayı gerçeğe, gerçeği kâbusa çevirir.

Güneşli ama soğuk bir Konya gününde oynandı maç. Hafta içi, gündüz saati… Tribünler boştu. Seyirci yoktu ama bahane de yoktu. Zemin uygundu, hava soğuktu ama top oynamak için elverişliydi. Rakip zayıftı, beklentileri zayıfın da altındaydı. Rakibi oynatan bizim isteksizliğimiz, ne yaptığını bilemeyen şaşkınlığımızdı.

Konyaspor, ikinci yarının ilk maçında beklentilerin çok ama çok altında kaldı.

Karşımızdaki Eyüpspor;

    •    TMSF'ye devredilmiş. 
    •    Morali sıfırın aktında.
    •    En iyi oyuncularını yitirmiş,
    •    Transfer yapamayan,
    •    Gençlerle ve ilk kez forma giyen isimlerle sahaya çıkan bir takım…

Yani herkesin "farklı yeneriz” dediği takımlardan biri. Hatta bu sezon için "düşer” denilen bir Eyüpspor.

Ama sahada tablo bambaşkaydı.

Konyaspor, kötü oynadı.

Hem de hiç eğip bükmeye gerek yok: Çok kötü oynadı.

İlk yarıda sözde üstün gibi göründük ama kaleyi bulan ilk ciddi şutumuz 40. dakikada geldi. O ana kadar top bizdeydi, oyun bizdeydi ama tehdit yoktu. Futbol tehdit işidir; gerisi vitrin.

Yeni transferlerle sahaya çıkan bu takımda, kendisinden bekleneni veren tek isim Deniz oldu. Nokta. Başka da yazacak isim yok.
Muleka son saniyede gol attı, evet… Ama bu onun vasat performansını örtmez. Kalitesinin çok altında bir oyun sergiledi.

Taktiksel olarak baktığımızda da tablo net:

Toplar sürekli Deniz'e taşındı, ortalar geldi, geldi, geldi… Ama ileri uçta bu toplardan faydalanacak bir irade, bir bitiricilik, bir sezgi yoktu.

İki golümüzden biri ofsayt diğeri faul gerekçesi ile   iptal oldu.
Bir topumuzu çizgiden çıkardılar.
Ama bunlar oyunun kötü olduğunu değiştirmiyor. 

Daha vahimi şu:

Golü yedikten sonra toparlanamayan bir Konyaspor izledik.

Oysa 1-0 geriye düşen takımın bastırması gerekir.
Risk alması gerekir.
Sahaya ağırlığını koyması gerekir.

Biz ne yaptık?

Silikleştik. Dağıldık. Uyuduk.

Çağdaş Hoca ikinci yarıya müdahale etti, doğru. Ama daha ikinci yarının başında yenen gol, takımın fişini çekti. Son uzatma dakikalarına kadar bir türlü uyanamadık.

Eyüpspor kontra ataklarla farkı bile açabilirdi.

Allah'tan bitiremediler.

Şunu açık açık söyleyelim:

Bugünkü Konyaspor, ne Çağdaş Hoca öncesinden iyi, ne de ilk yarıdaki Konyaspor'dan ileride.

Takımda;

    •    Ruh yok
    •    Coşku yok
    •    İstek yok
    •    Arzu yok

Tribün moralsiz, takım moralsiz.

Eğer Muleka o son dakikada golü atmamış olsaydı, bugün çok daha ağır şeyler konuşuyor olurduk. Belki de konuşmamız gereken şeyleri bir hafta ertelemiş olduk.

Şimdi soruyorum:

Eyüpspor'a karşı oynadığımız futbol buysa, Gaziantep deplasmanında ne yapacağız?

Bu takımın acilen silkelenmesi gerekiyor.
Forvet hattı mutlak surette güçlendirilmeli.
Ama en önemlisi: Bu takım yeniden inanmayı öğrenmeli.

Çünkü bugün Eyüpspor'un rüyası gerçekleşti.
Ama Konyaspor'un beklentisi yine yarım kaldı.

Bana kalırsa en büyük problemimiz şu: Takım olamamışız.