Tahir Büyükkörükçü'nün hayatında siyasetin özel bir yeri var. 1977 yılında Milli Selamet Partisi'nden Konya milletvekili olarak parlamentoya giriyor. Fakat bu, onun hayatındaki tek kırılma noktası değil; asıl kırılma, siyaseti nasıl konumlandırdığıdır.
Kendisi bu süreci anlatırken şunu söylüyor (mealen): "Ben siyasete talip değil, matlup oldum. Memleket meseleleri öyle bir noktaya geldi ki, sadece kürsüden konuşmak yetmez hale geldi. Beni, siyasi sahada da hizmete zorladılar.” Bu cümlede, hem tevazu var, hem de mesuliyet duygusu.
Siyaseti, asla dünyevi makam ve imtiyaz için görmüyor; bir fırsat, bir imkân, bir tebliğ zemini olarak kullanmak istiyor. Nitekim milletvekiliyken de bir bürokrat gibi değil, bir vaiz gibi dolaşıyor. Anadolu şehirlerinde, kasabalarında, salon salon geziyor; konferanslar veriyor, insanlara yeniden hakikati hatırlatıyor.
12 Eylül darbesi sonrasında yaşadığı mahkûmiyet ve yasaklara rağmen, ne dilini değiştiriyor, ne de davasını… Hapis günleri, onun için bir tür inziva ve murakabe dönemi oluyor. Sonrasında Haremeyn'e gidip orada yıllarca hizmet ediyor, vaaz veriyor, hacılara rehberlik yapıyor. Yani hangi zemine bırakılırsa bırakılsın, o yine aynı işi yapıyor: insanlara Allah'ı hatırlatmak.
Bu tavır, günümüz için önemli bir ölçüdür: Makamlar değişse de, kimlik değişmemeli. Bir gün cami kürsüsünde, bir gün meclis kürsüsünde, bir gün üniversitede, bir gün kültür ocağında… Mekân ne olursa olsun, sözün istikameti aynı kalmalı.
