HEPİMİZ ÇARKIN İÇİNDEYİZ

Artık insanlar ikiye ayrılıyor.

İçerik üretenler ve içerik tüketenler.

Bu döngünün dışında kalanlar mı? Onlar görünmüyor. Görünmeyen de yok sayılıyor.

Paylaşmıyorsan, varsın diyemiyoruz. Göstermiyorsan, bilmiyoruz.

Bugün "ben buradayım" demenin yolu, kendini bir içerik nesnesine dönüştürmekten geçiyor.

"Ben sadece izliyorum" diyenler masum değil. İzlemek de bir eylem. Görmek istemek de sisteme dâhil olmak demek.

Birinin acısı izleniyorsa, o acı pazarlanır. Gözyaşı, düşüş, yara... Hepsi tıklanabilir olduğu sürece değerlidir.

Sonra aynı kişiler çıkar, "Bu nasıl fenomen oldu?" diye sorar.

Cevap basit: Sorunun kendisi onu fenomen yapmıştır.

Eleştiri de dolaşıma girer. Öfke de. Tükürdüğümüz her söz, çarkın suyunu artırır.

"Buradan çıkış yok" demek bile bir içerik. Bu satırlar da öyle.

Ben yazdım, sen okudun. Döngü yine çalıştı. O halde asıl mesele ne paylaştığımız.

Madem bu mecradayız, madem görünür olmak kaçınılmaz, hakkı savunan, halkı bilinçlendiren, ahlakı merkeze alan içerikler üretmek zorundayız.

Çünkü kaçış yok. Ama yönümüzü seçmek hala bizim elimizde.