Yol hikayelerimde bu kez Toroslar'ın eteğinde, tarihin ve doğanın iç içe geçtiği Tarsus'tayım. Daha şehre girerken Torosların o mis gibi serin havası, yeşilin tonları ve tarihin çağrısı karşılıyor insanı. Türkiye'nin her köşesi bir cennet ama Tarsus gerçekten ayrı bir dünya.
İlk durağım Ashâb-ı Kehf Mağarası oldu. İnanışa göre inançlarından ödün vermemek için mağaraya sığınan ve Allah'ın korumasıyla 309 yıl uyuyan yedi genç... Orada bulunmak, dua etmek, o ruhu hissetmek tarif edilmez bir duygu. Mağaranın serinliği, sessizliği ve manevi atmosferi insanın kalbine işliyor.
Sonra Taşkuyu Mağarası'na geçtim. Girerken dar mı gelir diye hafif bir tedirginlik oluyor ama içeri girince bambaşka bir hava doluyor ciğerlerinize. Taşkuyu'nun serin ve nemli havası nefes darlığına iyi geldiğini söylüyorlar ve gerçekten hissediyorsunuz. İçeride Ashâb-ı Kehf'ten esinlenilerek isim verilmiş bölümleri gezmek de güzel bir ayrıntı. İnsanı hem geçmişe götürüyor hem doğanın mucizesini gösteriyor.
Bir sonraki durak halk arasında Dalyan Peygamber olarak bilinen makam oldu. Kur'an'da ismi geçmeyen ama halkın "bereket peygamberi" diye andığı bu ziyaret yeri, Tarsus'un önemli inanç duraklarından biri. Orada ülkemiz için, ailemiz için bereket diledim.
Tarsus'un tarihi taş köprüsü ise başka bir zaman dilimine ışınlıyor insanı. Üzerinde yürürken altından akan suyun sesiyle birleşen taşların soğukluğunda tarihi hissediyorsunuz. Şehirlerin hafızası böyle köprülerde saklı bence.
Ve son olarak Tarsus Şelalesi... O manzara, o serinlik, o huzur... Şelalenin kenarında Karacaoğlan'ın anıtı var. Türkülerin, şiirlerin ustasını orada anmak, ona rahmet dilemek çok anlamlıydı. Şelale sesiyle birleşen Karacaoğlan dizeleri gibi bir yolculuk yaşadım.
Kısacası Tarsus'a kalbimi bıraktım. Her köşesi ayrı bir güzellik, ayrı bir tarih, ayrı bir nefes. Tarsusluların sıcaklığı da cabası. Tüm Tarsus'a sevgilerimi bırakıyor ve yol hikayelerime yeni rotalar eklemek için sabırsızlanıyorum. Türkiye'nin bu cennet köşelerini birlikte keşfetmeye devam edeceğiz.
