İnsanın varlığı (ontoloji) bilgiye (epistemoloji) dayanır.
İnsan dünyaya "aday insan” olarak doğar.
"Aday insan” burayı geçemez ise "hayvandan aşağı/belhümdall” düşer.
"Aday insan” ancak iyi bir eğitimle "insan” olur.
Bu eğitimde beşikten mezara;
3 okuması,
2 dinlemesi,
1 yazması,
Bazen konuşması,
Ara sıra paylaşması (sosyal medya) gerekmektedir.
Bu eğitimle "aday insan” lıktan "insan” lığa geçiş yolculuğundaki gelişim yolculuğunda en temel ilke şudur:
"Bütün kitaplar "tek bir kitabın” anlaşılması için okunur.”
"Tüm dinlemeler "tek bir kitabın” kavranılması için yapılır.
"Yazmaların tamamı "tek bir kitabın” tarifine hizmet eder.”
"Her konuşma "tek bir kitabın” izahı içindir.”
"Paylaşımların tümü "tek bir kitabın” süzgecinden geçmelidir.”
Kur'an- Kerim bilgi (epistemoloji) ve varlığın (ontoloji) tüm kod ve kök hücrelerini içeren ve kıyamete kadar muhafaza ederek dileyenlere sunan mükemmel bir kitaptır.
Akıl içeriden gelen vahiy, Kur'an ise aklı da aydınlatan ve rehberlik eden dışarıdan gelen vahiydir.
Akıl ve vahiy bir akünün kutup başları gibidir.
İkisi birlikte devre olmadığında "aday insan” "insan” olmak için ihtiyaç duyduğu enerjiye sahip olamaz.
Bu anlamda vahy okyanus, insan aklı da dipsiz bir kuyu gibidir.
İnsan kendi akıl kuyusunu doldururken okyanustan (Vahiy/Kurân) sürekli akan bir kanal açmalıdır.
Bu okyanusa kanalla bağlanan ve onunla sürekli beslenen her akıl da kıyamete kadar insanların sulandığı daimi bir kuyu olacaktır.
"Ey kuyudan su çeken!
Okyanusa bir kanalın yolun var senin.
Utan kuyudan su çekmeye! (Mevlana Celaleddin Rumi, Mesnevi, 5/1070)
