5 Temmuz 2009 Urumçi katliamı.
Takvim yapraklarında sıradan bir gün gibi görünen,fakat Doğu Türkistanlı kardeşlerimizin hafızasına korku, gözyaşı ve hasret olarak kazınan kara bir tarih.
O gün Urumçi'de yalnızca sokaklar karışmadı. O gün, bir milletin feryadı bastırılmak istendi. Gençlerin sesi susturulmak, annelerin gözyaşı görünmez kılınmak, babaların çaresizliği unutturulmak istendi. Nice Uygur Türkü, kimliği, dili, inancı ve haysiyeti sebebiyle hedef hâline geldi. Resmî rakamların gölgesinde kalan, isimleri kayıtlara dahi geçmeyen nice masumun acısı, bugün hâlâ Doğu Türkistan'ın semalarında ve gönül coğrafyamızda yankılanmaktadır.
Urumçi Katliamı, yalnızca Uygur Türklerinin meselesi değildir. Bu hadise,Türk-İslâm dünyasının ortak vicdanında açılmış derin bir yaradır. Çünkü bir yerde bir Türk'ün dili susturuluyorsa, bir Müslüman'ın inancı baskılanıyorsa, bir annenin evladı haksız yere toprağa düşüyorsa,orada yalnızca bir coğrafya değil, insanlık yaralanır.
Doğu Türkistan, haritalarda uzak bir yer değildir. Doğu Türkistan,bizim tarihimizdir, kardeşliğimizdir, aynı ezanın altında buluştuğumuz gönül coğrafyamızdır.Kaşgar'dan Hoten'e,Turfan'dan Urumçi'ye yükselen her feryat,Mekkede,Medinede,İstanbul'da, Konya'da,Ankara'da,Diyarbakır'da,Halebde,şamda,Bakü'de,Semerkant'ta,Saraybosna'da ve bütün İslâm beldelerinde yankı bulmalıdır.
Unutmak, zulmün en büyük yardımcısıdır.Zalimler yalnızca silahla, baskıyla ve korkuyla ayakta kalmaz.Onları güç zehirlenmesine götüren şeylerden biri de mazlumların unutulmasıdır. Bir katliamın üzerinden yıllar geçince, acısı hafızalardan silinince, fotoğrafları kaybolunca, isimleri anılmaz olunca zulüm kendisine yeni alanlar açar. Bu sebeple Urumçi'yi anmak, yalnızca geçmişe ağıt yakmak değildir,bugünün zulmüne karşı vicdanı diri tutmaktır.
Urumçiyi unutmamak,kaybolan gençlerin, evladını bekleyen annelerin, haber alamadığı kardeşinin yolunu gözleyen ailelerin hatırasına sahip çıkmaktır. Bu, sadece bir siyasi mesele değil,iman, insanlık, kardeşlik ve vicdan meselesidir.Kur'ân-ı Kerîm, zulme rıza göstermemeyi emreder:Zulmedenlere meyletmeyin,sonra size ateş dokunur.(Hûd Sûresi, 113. Ayet)
Mazlumun yanında olmak, yalnızca güçlü bir söz söylemek değildir. Onun acısını kendi acımız bilmek, davasını gündemden düşürmemek, çocuklarımıza Doğu Türkistan'ı anlatmak, zulmü normalleştiren sessizliğe teslim olmamaktır.Bugün Doğu Türkistanlı kardeşlerimiz,kimliklerini, inançlarını, dillerini ve aile bağlarını koruma mücadelesi veriyor. Bu mücadele, insan onurunun mücadelesidir. Onların gözyaşı, bizim de gözyaşımız olmalıdır. Onların duası, bizim duamızla birleşmelidir.
Urumçi Katliamı'nı unutma!
Unutma ki bir gün tarih, yalnızca zalimleri değil,zulüm karşısında susanları da yazacaktır. Unutma ki mazlumun ahı, zaman aşımına uğramaz. Unutma ki Doğu Türkistan'ın feryadı, sınırlarla susturulamaz.
Bugün bir kez daha haykırıyoruz:
Urumçi yi unutmadık!
Doğu Türkistan'ı unutmadık!
Şehit edilen masumları unutmadık!
Esaret altında yaşayan kardeşlerimizi unutmadık! ve unutmayacağız,
Çünkü Doğu Türkistan özgür olmadan, Türk dünyasının vicdanı tam anlamıyla huzura kavuşmayacaktır. Çünkü mazlumlar gülmeden, bizlerin sevinci eksik kalacaktır. Çünkü kardeşlik, sadece güzel günlerde değil,acının en ağır olduğu zamanlarda belli olur.
5 Temmuz 2009, yalnızca bir tarih değildir.
5 Temmuz 2009, bir hafızadır.
5 Temmuz 2009, bir emanettir.
5 Temmuz 2009, unutulmaması gereken bir insanlık çağrısıdır.
Urumçi Yi unutma. Doğu Türkistan'ı unutturma.
