Bir toplumun geleceği, çocuklarına neyi doğru olarak öğrettiğiyle şekillenir. Eğer biz çocuklarımızın hoşuna gidenleri, onların anlık isteklerini, geçici doğrularını esas alırsak, ortaya sağlam bir nesil değil, savrulan bir nesil çıkar. Çünkü çocuk, doğruyu tayin edecek olgunlukta değildir, doğru çocuğa öğretilmesi gereken bir emanettir.
Bugün modern eğitim anlayışının en büyük yanılgılarından biri şudur.Çocuğu merkeze almak.Elbette çocuk kıymetlidir,elbette çocuğun duyguları, gelişimi, psikolojisi önemlidir. Ancak çocuğun her istediği doğrudur anlayışı, eğitim değil,yönsüzlük üretir. Çünkü çocuk, fıtraten yönlendirilmeye muhtaçtır. Ona sınır çizilmezse, sınır tanımaz hâle gelir.Hakikat ise değişmez.Hakikat,zamana göre eğilip bükülmez.Hakikat,Allah'ın cc hu koyduğu ölçülerdir, Hz Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) öğrettiği hayat nizamıdır, asırlardır süzülerek gelen hikmettir.Kur'ân-ı Kerîm'de Rabbimiz şöyle buyurur:Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi ateşten koruyun.(Tahrîm, 6)
Bu ayet, ebeveynliğin özünü ortaya koyar. Çocuğu sadece büyütmek değil, onu hakikat üzere yetiştirmek sorumluluğumuz vardır.Onu dünyaya hazırlamak kadar,ahirete hazırlamak da vazifemizdir.Bugün pek çok anne baba, çocuğu üzülmesin diye yanlışına müdahale etmiyor.Aman kırılmasın, aman üzülmesin,aman psikolojisi bozulmasın diyerek doğruları erteleyen bir yaklaşım yaygınlaşıyor.Halbuki doğrular ertelenmez.Doğru ertelendiğinde kaybolmaz,ama insanı terk eder.Çünkü hakikat bekler,fakat kalp beklemeyi öğrenmez.Bir insan,doğruyu bildiği hâlde erteledikçe içinde iki şey büyür,birincisi alışkanlık, ikincisi vicdanın sesiyle arasına giren mesafe.
Bugün yarın yapar dediğimiz her doğru, yarın biraz daha zorlaşır.Sonra bir bakarsın ki zor olan,artık imkânsız gibi görünmeye başlamış.Doğrular ertelendikçe,İlk önce hassasiyet ölür.Yanlışa karşı içimizdeki o ince sızı kaybolur.Kalp katılaşır,göz görür ama gönül hissetmez.Oysa hakikat bazen zorlar,bazen sınır koyar,bazen hayır demeyi gerektirir.Çocuğun istediği her şey doğru olmayabilir.Her istediği yapılırsa, çocuk değil nefs büyür.Hz.Peygamber Efendimiz(s.a.v.)şöyle,buyurur:Hepiniz çobansınız,hepiniz güttüklerinizden sorumlusunuz.(Buhârî, Müslim)
Anne baba, çocuğun sadece ihtiyaçlarını karşılayan değil,onun istikametini belirleyen bir rehberdir. Eğer rehberlik edilmezse, çocuk yönünü dış dünyadan alır. Sosyal medyadan, arkadaş çevresinden, sokaktan alır ve bu kaynaklar çoğu zaman hakikati değil, hevesi öğretir.Bugün çocuklarımızın dilinde ben böyle istiyorum bu kesin olacak cümlesi çok güçlü bir şekilde çıkıyor. Ama Allah cc hu ne istiyor? sorusu zayıf. İşte asıl problem burada başlıyor.Hakikat merkezli eğitim, çocuğun kalbinde Allah cc hu bilincini yerleştirmekle başlar. Ona sadece bilgi değil,ölçü vermek gerekir.Sadece başarı değil,ahlak öğretmek gerekir. Sadece özgüven değil, sorumluluk kazandırmak gerekir.Çocuklarımıza şunu öğretmeliyiz.Doğru,senin,benim istediğim değil,Allah'ın razı olduğudur.Bu bilinç yerleştiğinde, çocuk yalnız kaldığında da doğruyu seçer. Kimse görmediğinde de yanlıştan uzak durur. Çünkü ölçüsü toplum değil, Rabbidir.
Bugün yaşadığımız pek çok sosyal problemin temelinde, hakikatten kopuk bir eğitim anlayışı vardır.Sınır konulmayan çocuklar,sorumluluk almayan gençler,değer bilmeyen nesiller.Bunların hepsi,çocuğun her istediği doğrudur esas alınarak yetiştirilen bir anlayışın sonucudur.Oysa geçmişte büyük şahsiyetler, çocukluklarını hakikatle tanıştırdı. Onlara sabır öğretildi, edep öğretildi, Allah korkusu öğretildi. Bu yüzden sağlam durdular.
Unutmayalım ki çocuk, ham bir cevherdir. Ona ne verirsek onu yansıtır. Eğer biz ona heves verirsek hevesle büyür,hakikat verirsek hakikatle büyür.Bu yüzden geliniz, çocuklarımızı sadece mutlu etmeye değil,doğru yetiştirmeye odaklanalımki ebedi mutluluğa kavuşsunlar. Onları geçici isteklerle değil,kalıcı hakikatlerle buluşturalım.Çünkü yarının dünyasını, bugün çocuklarımıza öğrettiğimiz doğrular kuracak.Biz, çocukların doğrularını değil,hakikatin doğrularını esas alırsak,Allah'ın cc hu'nun izniyle istikameti kaybetmeyen bir nesil yetiştirmiş oluruz.
