Yalnızca 12 kişi... Bir yelkenliyle açıldılar denize. Dünyanın unuttuğu, suskunlaştığı, üç maymunu oynadığı bir vahşetin tam ortasına, cesaretle...
İsrail'in yıllardır Gazze'ye uyguladığı yasa dışı ablukaya, hukuksuzluğa, insanlık dışı zulme karşı bir avuç insan, yola çıktı. Bir yelkenliyle. Sanki bir Nuh'un Gemisi. İnsanlığı, utançtan, vicdansızlıktan, unutuşun bataklığından çekip kurtarmak için.
Ve evet, sadece 12 kişiler.
Ama sanki bütün dünyanın vicdanı onlarda vücut bulmuş. O yelkenli yalnızca bir deniz aracından ibaret değil. O gemi, açlıktan ölen çocukların çığlığı, enkaz altından çıkarılamayan bebeklerin gözyaşı, annesini toprağa gömüp dua eden küçücük ellerin haykırışı gibi ilerliyor suların üstünde.
Brezilyalı bir aktivistin sözleri "Sizden korkmuyoruz. Çünkü sizi tanımıyoruz." Ne kadar yalın, ne kadar gerçek bir cümle...
Sistemin, kibirli devletlerin, kirli diplomasi masalarının arkasında saklanan korku imparatorluğuna karşı cesaretin kelimelere dökülmüş hali.
"Tüm dünya bizimle birlikte. Dünya aç çocukları ölüme sürüklemenizi görmeye dayanamıyor. Sizin sonunuz geliyor." Bu cümle, yalnızca bir meydan okuma değil. Bu, insanlığın hala ölmediğini ilan eden bir direniş cümlesi.
Sezai Karakoç'un dediği gibi:
"Her çağda, şartlar ne kadar ağır ve umutsuz olursa olsun, inananlar için muhakkak bir Nuh'un Gemisi vardır."
Madleen gemisinin ardından kara yoluyla yola çıkan yardım tırları da var. Barış kornaları çalıyor o yollarda. İnsanlığın utancına karşı yükselen bir senfoni gibi.
Ve dünya artık savaş naraları değil, barış şarkıları dinlemek istiyor. Bu, on binlerce bebek cesedine tek bir laf edemeyen soysuz bir suskunluğa karşı, şerefle kaybetmeyi göze almaktır. Bugün meydanlara çıkmak sadece bir siyasi tepki değildir. Bu, yaşamakta olan vicdanların susmadığını haykırmaktır. Gazze için, katledilen çocuklar için, ölümü göze alıp hayatı diriltmeye gidenler için haykırmaktır.
