15 Temmuz, Türkiye'miz için en uzun gece oldu. O gece, ölüm kalım savaşı verildi. Ülke ayağa kalktı! meydanlar, caddeler, sokaklar, evler, parklar…Türk Bayraklarıyla süslendi.
Bu uzun gecede, milleti sokaklara, meydanlara yığan duygu neydi? Bunu sadece hamaset olarak söyleyebilir miyiz? "şimdi fırsat doğdu, meydanlara çıkayım, elime bayrağı alayım, marşlar söyleyerek şov yapayım…” gibi absürt bir yaklaşım getirebilir miyiz bu şuura? Veya; "15 Temmuz, bir tiyatro, bir senaryo…” demek gibi hamakat örneği sergilenebilir mi?
Tamam kimsenin, Tayyip Erdoğan'ı, AK PARTİ'yi sevme veya destekleme mecburiyeti yok. Böyle bir şey zaten düşünülemez. Bunu neden söylüyorum, o hain darbe kalkışması gecesi, "meydanlara inin” çağrısıyla bütün meydanların insanlarla dolup taşmasını ne ile izah edebiliriz? Bunların hepsi Erdoğan hayranı mı? Buna; "evet” demek yanlış. Ancak, "bunların hepsi vatan sevgisiyle dopdolu” demek doğrudur.
"15 Temmuzlar bitmedi” sözümü, "hayat durdukça savaşlar da var olacaktır” şeklinde söylersem ne dersiniz? Beni; savaş yanlısı, kan içici, gözünü kan bürümüş, vampir… olarak mı nitelersiniz?
Savaşlar var olacak, çünkü o hain darbe girişimi gecesinden sonra, bu sefer de dünyanın dört bir yanından emperyalist devletler, Türkiye'yi, adeta Çanakkale'de olduğu gibi dize getirmek için her türlü ayak oyunlarını oynadılar. Tek bir amaçları vardı; ülkemizi ekonomik yönden zayıflatıp, zor durumda bırakmak. Fakat yine duvara tosladılar!
Tarihimiz, hep saldırılarla, Müslüman Türk'e yapılan zulümlerle, kumpaslarla dolu. Hele bu Türkiye olunca, işin şekli daha da değişiyor. Zira ülkemiz, çok önemli bir konumda. Bu konuyu daha net ve iyi anlamak için dünkü yazımdan çok kısa bir bölümü tekrar bilginize sunmak isterim:
Sık sık gündeme getiriyorum; "Dünyada barışın, kardeşliğin, sevginin, huzurun yolu TÜRK-İSLÂM ÜLKELERİ BİRLİĞİ'NDEN GEÇER. Şimdiye kadar batı bu birliğin kurulmaması için elinden ne geliyorsa yaptı hala da yapıyor! Bize; ne AB, ne ABD, ne Batı tandanslı birlikler… fayda verir.
MÜSLÜMANLIK; uygulama ister, aksiyon adamı olmayı gerektirir. "Bir kötülük gördüğün zaman elinle, dilinle ve kalben gidermeyi” emreden ilkelere uymak icap etmez mi? "Niçin yapmadığınızı söylersiniz?” talimatı bağlamıyor mu? "Müslüman, Müslüman'ın kardeşidir” hatırlatması bize bir şey söylemiyor mu?
Zaman, İslâm ülkelerinin birlikte hareket etme zamanıdır. Zaman; "armudun sapı, üzümün çöpü var” deme zamanı değildir. Yıllarca böyle bir hareket tarzı izlendi de ne oldu? Şimdiye kadar hangi İslâm ülkesi, hangi zor durumdaki ülkelerin yarasına merhem oldu?
"Terörsüz Türkiye” gerçeğini artık her aklı eren, her millet evladı ve her "insanım” diyen kabul etmek zorundadır. Terörün nelere mal olduğunu bilmeyen yok. 15 Temmuz'ların olmaması, darbe denen alçak zihniyetlere kapı aralamamak, her gün şehitlerin gelmemesi, annelerin, babaların, yavukluların ağlamamaı için el birliği halinde kenetlenip, barışı yakalamak mecburiyetimiz var.
Terörsüz Türkiye uygulamasında her kafadan çıkan sese değil, gönlümüzün ve vicdanımızın sesine kulak vermek durumundayız. Aklımızı kullanalım, fikir oluşturalım. Bu; "Terörsüz Türkiye” fırsatını kaçırmayalım.
Geçit Verilmez!
(15 Temmuz üstüne)
Düşmanlara karşı, ülke ayakta,
Vatanı satana, geçit verilmez,
Askerim polisim, her an ayakta,
İhanet katana, geçit verilmez!
Hainler soysuzlar, köprüyü tuttu,
Yiğit evlatlarım, birer umuttu,
Silahı susturdu, tankı yamulttu,
Darbeye batana, geçit verilmez!
Tarifi bilinmez, kara geceydi,
Dillerim lal oldu, sessiz heceydi;
Saatler durduran bir bilmeceydi,
Terörü tutana geçit verilmez!
Seccade ıslandı, seher vaktinde,
Tüm eller duada, şahit akdinde,
Erlerimiz mutlu, şehit ahdinde,
Niyazsız yatana geçit verilmez!
Kalplerde inşirah, başlar secdede,
Dere, tepe, ırmak, taşlar secdede,
Genç, yaşlı, kadın ve eşler secdede,
Kaosa itene geçit verilmez!
