Geldi geliyor derken 29 gün uçup gitti. 11 ayın sultanı diyoruz. Kur'an ayı adını veriyoruz. Kadir gecesinden söz ediyoruz. Büyük bir sevinçle, mutlulukla dört gözle bekliyoruz gelmesini. İlk günlerde camiler cemaatle tıklım tıklım doluyor. İlerleyen günlerde sayı azalıyor. İlk günleri; Rahmet, sonrası Mağfiret ve sonu cehennemden azade olmak olarak anlatılır.
Sadece ramazan mı böyle? Bütün kutsal günlerde, bütün zamanlarda bize mesaj veren güzellikler var. Hatta her akşam, ertesi sabah için bir fırsat anı. Gündüz günah işleyen akşam yatağa girdiği zaman: "Bugün Allah için ne yaptım?” diye kendine sormalı, kendimize sormalıyız. Ramazan geçince de, aynen Ramazan ayındaki gibi hayatımızı Kur'an'la dopdolu geçirmeliyiz. Kur'an'la hayat geçirmek; Her halimizle dürüst, samimi, içten, vefalı, sadık, hasbi ve harbi ömür sürmektir. Hz. Peygamber efendimiz:
"Beni Hud suresindeki: "Emir olunduğun gibi dosdoğru ol” ayeti yaşlandırdı” buyurur. Zaten, namazın, orucun, haccın, zekatın ve tüm ibadetlerin amacı ahlaklı insan olmak içindir. Değilse yalnızca bedeni hareketlerden, yorgunluktan ve gösterişten ibaret değildir.
Hayatımızı ahlaki ilkelerle süslediğimiz zaman sonumuz bayram olur. "Nasıl yaşarsanız, öyle ölürsünüz, nasıl ölürseniz öyle haşır olursunuz” diyen İslam peygamberini sevmek de onun ahlakı ile ahlaklanmakla mümkündür.
Bu bayram buruktu; Gazze ağlarken, dünyanın dört köşesindeki Müslümanlar sıkıntı içinde, aç açıkken, merhamete muhtaç halde, uzanacak bir yardım eli beklerken bizim buralarda bayram yapmamızın bir anlamı olur mu? Bu bayram, bizden şikayetçi olacak gibime geliyor.
Aslında bayram; sevinç, mutluluk, huzur, neşe… günü demek değil miydi? Bireysel neşeden söz etmiyorum. Toplumsal neşe, toplu halde yaşanan bir huzur, hep birlikte, el ele, gönül gönle, anne, baba, dede, nine, aile büyükleri, amca, dayı, hala, yenge, teyze, yeğen, torun… aynı atmosferi teneffüs etmek, aynı sofrayı paylaşmak, aynı duygularla hemhal olmak, aynı hissiyatı hissetmektir bayram.
Ne güzel olur; "armudun sapı, üzümün çöpü var” demeden meselelere çözüm getirmek. Hepimizin aradığı şey değil mi; öküzün altında buzağı aramadan, geçmişi göz önüne getirmeden, sen çok önceleri şunu şunu yapmıştın… demeden, kimseyi yargılamadan, kırıcı dil, zehirli lisan kullanmadan, gönül kâbesini tahrip etmeden, nefret tohumları ekmeden…gönül alıcı, tatlı kelamla- ki Kur'an buna; "Kavl-i leyyin ve kavl-i Sedid”der- birbirimizin hal ve hatırlarını sormak bizi birbirimize yaklaştırmaz mı? Bunu deneyelim. Deneyelim, çünkü bir şey kaybetmeyiz, aksine çok şey kazanırız. Her günümüzün bayram olması dileklerimle.
Bulamayabilirsin!
Vefadan bîhaber dost, üzme canı bu darda,
Hasbi olan kulları bulamayabilirsin,
Hıçkırıklar içinde bir gün gelir arar da,
O aydınlık yolları bulamayabilirsin!
Dillerini har edip kalbe batırma sakın,
Ağyarları yar edip dostu bitirme sakın,
Nurlarını nar edip kana yatırma sakın,
Muhabbetli dilleri bulamayabilirsin!
Canlar canlara muhtaç tek başına olamaz,
Eller ellerden üstün bir kenarda kalamaz,
Hak sevgisi ebedi hiçbir fani alamaz,
Cennet gibi illeri bulamayabilirsin!
Güllerini güzel tut dikeni batmasın hiç,
Gülistana sevgi kat kokusu gitmesin hiç,
Gönül dostlarımızla muhabbet bitmesin hiç,
Sevgi dolu halleri bulamayabilirsin!
Yedi bölge dört iklim bir bedendir tek bir baş,
Aynı yolun yolcusu her birimiz arkadaş,
Davaya baş koymuşuz vatan için tüm sırdaş,
O samimi elleri bulamayabilirsin!
