Yaşadığımız sürece bazı hatalar yapar, kırgınlıklara sebep olur ve sonunda kaybederiz. Kayıplarımız, kazançlarımızdan daha fazla olur. Hiç düşünmez, aklımızı kullanmaz ve "başkalarına bunu neden yapıyorum” diye kendimizi sorgulamayız!
Halbuki yüce kitabımız Kur'an-ı kerim; "neden düşünmezsiniz?”, "niçin aklınızı kullanmazsınız?”, "neden yapmadığınızı söylersiniz?” diye bizi uyarır.
Zor mu bunları yapmak? Hakkından gelemez miyiz? Hiç zor olsaydı, Allah, Kur'an'da bu uyarıları yapar mıydı?
Bulamayabilirsin
Ey vefasız sevgili! Üzme beni bu darda,
Yeter, daraltma dünyamı, fani diyarda,
Pişman olur, bir gün beni arar da,
Gelirsen, belki bulamayabilirsin!
Dilini har edip, sineme batırma sakın,
Ağyarı yar edip, yad ele götürme sakın,
Küstürme sevdiğini, muhabbeti bitirme sakın,
Bir daha, bu canı bulamayabilirsin!
Dilini yi kullan, kimseyi incitme asla,
Tevazu kanadını indir, kulu acıtma asla,
Kibirli olma, toprak gibi yere başını yasla,
Pişman olur, cenneti bulamayabilirsin!
Dünya kalıcı değil ki, gülüp, oynayasın,
Cahil, alıcı değil ki, verip doymayasın,
Hazırlık yap, elinde bir şey koymayasın,
Rab katında, bir şey bulamayabilirsin!
Gül!
Gül bahçesinde bir gül olmak,
Mevlana yanında virgül olmak,
Ne güzeldir huzuru bulmak!
Bahçeler bize, neyi anlatır?
Sevgiyi, sohbeti, Ney'i anlatır!
Elif, hayatın özü, ta kendisi,
Gül, resulün simgesi, çiçeğin efendisi!
Kaybettik!
Ekmeği paylaştığımız,
Birbirimizle kaynaştığımız,
Çiçeklli tarlalarda dolaştığımız,
Kuşların cıvıl cıvıl öttüğü,
Mis kokan ağaçların örttüğü,
Şarıl şarıl akan sudan kana kana içtiğimiz,
Mekanları kaybettik!
Birlikte ağlayıp, birlikte güldüğümüz,
Külüne muhtaç olduğumuz,
Huzurla dolduğumuz,
Komşumuzun desteğini bulduğumuz,
İmeceyi kaybettik!
Allah demenin tadını,
Yaratanın imdadını,
Peygamber adını...
Tamamıyla kaybettik!
