Evliyanın büyüklerinden Ferideddin-i Genc-i Şeker hazretlerine “rahmetullahi aleyh”, bir gün;
- Efendim, örnek insan nasıl olur? Diye sordular.
Cevabında;
- “Örnek insan, kendisini feda edendir,” dedi.
- “Kendisini niçin feda edecek efendim?” Dediler.
O;
- “İnsanlar için, dinimiz için, vatanımız için. Öyle ki, bu hizmetlerde hiç kendi menfaatini düşünmeyecek. Hatta aklına bile getirmeyecektir.”
Ve ekledi:
- “Yani kendisi, kendi için yoktur. Ancak hizmet için vardır.”
- “Ama bu, çok zor efendim,” dediler.
- “Evet, zor, ama unutmayın ki, Eshab-ı kiramdan itibaren bütün ecdadımız böyle idiler. Cünun derecesinde kendilerini vakfetmişlerdi.”
İşinin delisi olmayan…
Anlayamadılar.
- Cünun mu dediniz efendim?
- Evet. Cünun, delilik demektir. Büyüklerimiz; “İşinin delisi olmayan, Velisi olamaz” buyurmuş. İşte insanlara hizmet için deli gibi olan ecdadımız olmasaydı, İslamiyet bize kadar gelemezdi. Biz bugün Müslümansak, bunu, o insanlara borçluyuz.
Şöyle devam etti:
- Ama bu iş fedakârlık ister, çile ister. Çile olmazsa hizmet olmaz. Evet, çileyi kimse istemez. Halbuki çile çekmek, ilaçtır. İlaçlar elbette acı olur.
Yemek yedirin!
Aynı sohbette;
- “Kardeşlerim, birbirinize ikram edin, ihsan edin, yemek yedirin, Allah’ın kullarına yemek yedirenin ömrü uzun olur.”
Hayret ettiler.
- Yemek yedirenin mi ömrü uzun olur efendim?
- Evet. Öyleyse birbirimizi çok sevelim. Bu sevginin çoğalması rahmet, azalması felaket alametidir.
Şöyle bitirdi:
- Din kardeşimiz her şeyden aziz, her şeyden değerlidir. Çünkü onun bir duası, kurtulmamıza sebeptir ahirette….”
