Yaşadığımız şu fani dünyada olaylar biribirini kovalıyor. Zaman dediğimiz şey; gördüklerimiz, denediklerimiz, kazandıklarımız, kaybettiklerimiz, sevindiklerimiz, üzüldüklerimiz, sevdiklerimiz, sevmediklerimiz, vefa duyduklarımız, vefasızlık gördüklerimiz, yaran bilip de ağyar gördüklerimiz, hısım olarak görüp, hasım olduklarımız…
Temiz toplum dediğimiz, kendiliğinden oluşmuyor. Biz hiçbir şey yapmadan, oturduğumuz yerden kendiliğinden meydana çıkıversin. Hayat; sabahtan akşama kadar cep telefonlarından geyik sohbeti yapmak, tik toklarda saçma sapan paylaşımlara girmek, kendimize, başkalarına yararı olmayan işler peşinde koşmak değildir.
Yaşantı; ma la yani tabir edilen çabalar diyemeyiz. "Dolu dolu yaşadım” diyebilmek için her anımızın, her saat ve saniyemizin, her salisemizin bir anlam taşıması şarttır. Zaten insan olmanın amacı da budur.
Rabbimiz. "Ben cinleri ve insanları ancak bana ibadet etsinler diye yarattım” derken bu gerçeği hatırlatıyor. Yine; "O Allah ki hayatı ve ölümü hanginizin ameli daha iyi ve güzel olduğunu imtihan etmek için yarattı” derken hayatın nasıl olması gerektiğini açık ve net olarak belirtiyor.
Demek ki hayat ve ömür, Resulullah'ın dediği gibi: "İnsanların hayırlısı, insanlara faydası dokunandır” şeklinde olmalıdır. İnsanla hayvanın farkı da burada ortaya çıkıyor.
İbrahim Ethem'e sorarlar:
"Bir insanın hayatı nasıl olmalı?”
Üstad:
"Ölüm anında nasıl oluyorsa öyle olmalı” cevabını verir.
Tahir ül Mevlevi;
"Eli boş gidilmez gdilen yere
Rabbim boş gelmedim suş getirdim
Dünyalar çekemezken bu ağır yükü
İki büklüm sırtımda pek güç getirdim” şiiriyle belirtir.
Hep Yaş Dökeriz!
Terazi bozuldu, ibreler kaydı,
Samimiyet hasta, hep yaş dökeriz,
Dünyamız kirlendi, hissizce koydu,
İnsanlık iflasta, hep yaş dökeriz!
Gönüllerde tipi, sanki kış gibi,
Ruhlarda tufan var, bir akış gibi,
Elveda söyleyen bir bakış gibi,
Sevgiler arasta, hep yaş dökeriz!
Makamla mansıpla savruluyoruz,
Riyakâr tiplerden yoruluyoruz,
Muhabbetsizlikten kavruluyoruz,
Beşeriyet yasta, hep yaş dökeriz!
İlimden habersiz cahil bireyler,
İhsanı olmayan bilmem ne eyler,
Duygular felç oldu ruhsuz her şeyler,
İrfanlar iflasta, hep yaş dökeriz
Bulamayabilirsin!
Vefadan bîhaber dost üzme canı bu darda,
Hasbi olan kulları bulamayabilirsin,
Hıçkırıklar içinde bir gün gelir arar da,
O aydınlık yolları bulamayabilirsin!
Dillerini har edip kalbe batırma sakın,
Ağyarları yar edip dostu bitirme sakın,
Nurlarını nar edip kana yatırma sakın,
Muhabbetli dilleri bulamayabilirsin!
Canlar canlara muhtaç tek başına olamaz,
Eller ellerden üstün bir kenarda kalamaz,
Hak sevgisi ebedi hiçbir fani alamaz,
Cennet gibi illeri bulamayabilirsin!
Güllerini güzel tut dikeni batmasın hiç,
Gülistana sevgi kat kokusu gitmesin hiç,
Gönül dostlarımızla muhabbet bitmesin hiç,
Sevgi dolu halleri bulamayabilirsin!
Yedi bölge dört iklim bir bedendir tek bir baş,
Aynı yolun yolcusu her birimiz arkadaş,
Davaya baş koymuşuz vatan için tüm sırdaş,
O samimi elleri bulamayabilirsin!
