Büyümenin enerjiye, enerjinin de ithalata bağımlı olduğu bir yerde maalesef tam bağımsız bir ekonomiden söz edilemez. Bu ekonomik modelde cari açıkla kardeş olur, kur baskısıyla debelenir, yüksek faiz maliyetleriyle yaşanmaya mahkûm olunur. Bunun sonucunda büyük pazarlarda rekabet edemez hale gelir, yüksek katma değerli ürün üretemez, AR-GE yatırımlarına, inavasyona ve teknolojiye yeterince kaynak ayıramazsınız. Kişi başı gelir artışında da ne uzar ne de kısalırsınız.
Kısaca kitabın ortasından konuşmak gerekirse enerji kaynaklı cari açık problemini çözemeyen hiçbir ülkenin orta gelir tuzağından kurtulması mümkün değildir. Bizimde içinde olduğumuz gelişmekte olan ülkelerde; iç tasarrufların yetersizliği, nitelikli iş gücü eksikliği, borçlanarak büyüme, hantallaşmış imalat, yüksek teknolojiye dayalı üretim yapısının yetersizliği gibi nedenlerden dolayı büyüme kalitesi istenilen seviyede artırılamamaktadır.
Bu sorunu çözecek enerji arz imkânları geliştirilmeden orta gelir tuzağında patinaj yapmaya devam ederiz. Yani ekonomik olarak patinaj yapar dururuz. İşte bu sebeplerden mütevellit; Türkiye Cumhuriyeti Devleti son yıllarda yenilenebilir enerji kaynaklarında, fosil yakıtlarda ve nükleer enerji yatırımlarında sürekli olarak agresif hamleler yapmaktadır. Bunun en bariz örneği ülke içindeki arayışların yanında ülke dışındaki arayışların da hızlandırılmış olmasıdır. Takdir etmek gerekir ki; bu arayışlardan da başarılı sonuçlar almıştır.
Yıllara sâri olarak enerji ithalatına harcanan ve trilyon dolarları bulan bu kaynakların bir kısmının ülkenin imkân ve kabiliyetinin geliştirilmesine harcamadan; orta gelir tuzağından kurtulmanın mümkün olmadığının görülmesi ve buna göre pozisyon alınması ekonomi öncelikli bir devlet aklıdır. Hele hele bugünlerde yaşadığımız savaş ortamı enerji tedarikindeki kesintilerin nelere mal olabileceğini göstermesi bakımından acı bir tecrübe olmuştur.
