Türk milleti ömrünü savaşlarla geçirmiş ve her karış toprağını şehitlerimizin kanıyla sulamıştır.
Bugünde sizlere Cumhuriyet Bayramı öncesi bir hikaye anlatmak istiyorum.
Savaş yıllarında Erdem babasını görmeyeli epey zaman olmuştu. Babası namıdiğer Dursun Çavuştu.
Erdem her gün gözü yollarda babasından bir haber gelir umuduyla beklerdi. Cepheden gelen mektuplar Erdem'in özlemini kat be kat artırırdı.
Erdem babasının yaptığı gibi 13 yaşında askere yazıldı lakin ona istihbarat görevi düştü. Bir gün çok önemli bir bilgiyi cepheye ulaştırması için görevlendirildi. Erdem çok heyecanlandı. Hep cepheyi merak ederdi. Günlerce aynı yaştaki iki arkadaşıyla yol aldılar.
Cepheye yaklaştıklarında top ve silah sesleri Erdem'i ürküttü. Aklına babası gelince heyecanlandı ve adımlarını hızlandırıp cepheye ulaştı. Komutanı bulup istihbarat bilgilerini iletti. Etrafa bakıp telaşlı gözlerle babasını aradı. Fakat göremedi. Görevini tamamlayan Erdem ve arkadaşları geri dönerken düşman askerleriyle karşı karşıya geldiler. Üçü birlikte ne tarafa kaçacaklarını bilemeden oracıkta şehit oldular. Erdem son nefesini verirken babasının gördü. Babası ona sarıldı ve Erdem oracıkta can verdi.
Bizim şanlı geçmişimizde olduğu gibi bugün de Erdemler babalarını görmeden büyür ve vatan uğruna can verirler.
Kahramanlar dünde, bugünde ve yarında yurdu yaşatmak için can verirler.
Barış Pınarı Harekatı anısına.
