Kardeşlik, o kadar farklı bir şeydir ki; o varlığıyla güven verir, muhabbetiyle hayatına renk kadar insanın…
Tutunduğu dal, zor gününde büyük bir destektir insanın kardeşi…
Lakin ilişkilerin saflığının bozulduğu şu zamanda gerçek kardeşlikten bahsetmek bir hayli zorlaştı maalesef…
Nasıl ki günümüz insan ilişkilerinde menfaat ön plan da ise üzülerek söylüyorum; kardeşlikte de bu böyle…
Bencillik o kadar yoğunlaşmış ki yeryüzünde, artık insanlar bırakın kardeşi bu dünyaya gelmesine vesile olan öz ana babasından önce kendini düşünür olmuş…
Hal böyle olunca konunun başında dediğim; "zor gününde büyük bir destektir insanın kardeşi” cümlesi ne yazık ki günümüzde önemini yitirmiş oluyor. Çünkü insanın en güvendiği insan bile bir anda el olabiliyor…
Bencilliği bırakıp önce ben değil de önce sen demeyi öğrenebilse insanlık, en mühim insan ilişkisi olan kardeşliği sıkışmış olduğu altı harfli bir kelimeden kurtarmış olur…
Zira kardeşlik altı harfli bir kelimeden ibaret değildir. Ama bencillik, menfaat, çıkar, vicdan yoksunluğu kardeşliğin içini boşaltıp sadece kelimeden ibaret bir hale getiriyor…
Hatta bununla ilgili bir hikâye vardı o geldi aklıma onu da sizlerle paylaşayım;
Zamanın birinde çiftçilikle uğraşan iki kardeş varmış…
Kardeşin biri evli ve beşte çocuğu varmış. Diğer kardeş ise bekârmış…
Bu iki kardeş topladıkları tahılları eşit olarak paylaşıp kendilerine ait küçük depolara koyarlarmış…
Bir gün bekâr kardeş tahılları eşit paylaşmanın adaletli olmayacağını düşünerek; kardeşim evli ve çocukları var ben ise bekârım kardeşimin daha çok ihtiyacı var demiş kendi kendine ve her günün sonunda bir çuval tahılı gizlice kardeşinin ambarına bırakmaya başlamış…
Öte yandan evli kardeş de eşit paylaşmanın adil olmadığını düşünerek; kardeşim bekâr onun daha çok ihtiyacı olur demiş kendi kendine ve oda her gece gizlice bir çuval tahılı bekâr kardeşinin ambarına bırakıyormuş…
Kardeşler ertesi gün kendi depolarına baktıklarında tahılların hiç eksilmediğini bereketlendiğini fark etmiş ve bir türlü anlam verememişler bu duruma…
Bu böyle uzun bir müddet sürmüş. Sonrasında bir gün gece yarısı iki kardeş de ellerinde çuvallar birbirlerinin ambarına tahıl taşırken karşılaşmışlar anlamışlar ki tahıllar bu sebeple hiç eksilmiyor sürekli bereketleniyor… Daha sonra kardeşler ellerindeki çuvalları bırakarak sarılmışlar birbirlerine…
Hikâyeden de anlaşılacağı üzere bencilliğin olmadığı, menfaatin ve çıkarın bulunmadığı vicdanın ve merhametin kılavuz olduğu bir kardeşlik gerçek kardeşliktir…
Önce kardeşim diyebilmektir gerçek kardeşlik…
Rabbim kimseyi de kardeşiyle sınamasın inşaAllah…
