BİRAZ…

Hastanelerde birkaç gün zaman geçirirseniz dikkatinizi çeken şey; hemen her bölümün, özellikle cerrahi klinik ve yataklı servislerin doluluğu oluyor. Çok ciddi hastalıkların,  ileri seviyede teknik aletlerle ve yöntemlerle tedavi edildiğini görüyoruz.

Artık daha uzun yaşıyoruz. Yaş ortalamaları 80'in üstünde ama hastalıklarla geçen ömür uzunluğu da maalesef arttı. Kırklı yaşlarda başlayan yoğun hastane trafiği, vücuda alınan ilaçlar ve şikayetlerle geçen ortalama 40 yıl.

Ben elbette bir sosyolog ya da toplumu inceleyen bilim dallarında uzman değilim. O yüzden sebepler konusunda çok yüzeysel görüşlerim var ama hepimizin dikkatini çeken bu konularda farkındalığımızı artırmak, yaşam kalitemiz açısından önemli.

Yürüyen merdivenlerin, asansörlerin kullanımının çoğaldığı ,masa   başı,  klavye işlerin her alanda egemenlik kurduğu,  hareketsiz- âtıl bir yaşam döngüsünde; günlük aktivitelerimizin içine yürüyüş, özellikle oksijenle temaslı yürüyüş baş köşeye yerleşmek zorunda.

Bir sitenin giriş kapısında, güvenlik şifresini bilmediğim için ziyaretine geldiğim kişiyi aramak üzere telefonumu çıkardım. Tam o sırada bir yemek kuryesi geldi ve:

- Ben biliyorum hanımefendi, neredeyse her gün birkaç kez geliyorum” diyerek şifreyi yazdı ve beraber içeri girdik.
Sitelerin güvenlik şifrelerini ezbere bilen yemek kuryeleri maalesef artık trafiğimizin en yoğun elemanları.
Her köşe başında, kaldırımlarda, AVM'lerde tıklım tıklım yemek sırası. Aslında o kadar üzücü bir görüntü ki; insanların yemek için kuyruğa girmesi.

Hazır yemeklerin artması, her yemeğin içeriğinde kullanılan yapay tatlandırıcılar, sentetik sağlığımızı bozan diğer bir unsur.
İnsanı yavaşlatan, yaşlandıran bir başka etken ise;  ülfet edeceği, seveceği bir meşgalesinin olmaması, üretmemesi, bir kalbe ilaç olmaması.

O zaman biraz hareket, üretmek ve bereket ile şu dünyayı zevkli hale getirelim.