Konya’mız; Bahaeddin Veled, Mevlana, Şems-i Tebrizi, Sadreddin Konevi, Sultan Veled ve birçok veli ve Allah dostuyla dünyaya kapılarını açmaktadır! Bu insanları değerli kılan nedir? İsimleri mi? memleketleri mi? bulundukları ve yaşadıkları ortam mı? hepsinin ortak noktası; “İSLÂM”. Hiç birisi, İslâm dışında bir şey söylememiş, insanları İslâm dışında herhangi bir meslek ve meşrebe yönlendirmemiştir! Aşağıdaki Sultan Veled öğütlerine baktığımız zaman bunu açık ve net olarak görürüz; Sultan Veled diyor ki;
“Ölüm, yolda oturmuş bekliyor!
Efendi ise bundan habersiz; gezmeye, eğlenmeye gidiyor!
Ölüm bize, düşüncemizden daha yakındır.
Düşüncemiz ise, nerelerde dolaşıyor?
Ne hayaller kuruyor?”
“Sen, varlığını mahvetmedikçe, mutlak yoklukta kanatlı bir kuş olamazsın.”
“Sen, bu gidişle menzile, bu gafletle maksada nasıl erişeceksin?”
“Onlar, kendiliklerinden yok, Allah ile var olmuşlardır.”
“Eğer kuvvetli olursan, zayıflara tecavüz etme! Onların elinden; makamlarını, mansıplarını alma…
“Ey dost! Eğer gerçek dirilik istiyorsan, ölmeden evvel öl!
“Bütün alem, manaya aşıktır.”
Nokta
Mümkün nokta,
Gayr-i mümkün nokta.
Sır nokta esrar nokta.
Bâb nokta ebvâb nokta.
Bilinenden bir eser yok.
Bilinmeyen nokta nokta.
Bir parantez vakt-i ömrüm.
Ölüm nokta, doğum nokta.
İsmimden sual edilse,
Bilin beni üç nokta.
Bir aynada seyrettim âlemin cümlesini.
Aynam nokta, sırrım nokta.
Umduğum kadar büyük değilmiş,
Dünya nokta ben nokta.
Öyle uzaklaşmışım ki menzilden
Sıla nokta, gurbet nokta.
Döndüm baktım aldığım yol,
Nokta üstünde nokta.
Gelen geçti, giden gitti.
Sağım nokta solum nokta.
Menzil-i maksûda varmış erenler.
Söyleyen yok, susan nokta.
