ESKİMİŞ VE ESKİMEYE BAŞLAMIŞ MESLEKLER

Seyahatnamede, 17. Yüzyıl ortalarında İstanbul'daki kuyumculuk sektörünün bütün dalları için de önemli bilgiler vardır. Bu dallar şu adlarla sıralanmıştır: Kuyumcular, cevahirdler, inadler, cevahir kuyumcuları, saatçiler, kalçılar, gümüşhanedler, rumatçılar, tizapcılar (halis altın ve gümüş hazırlayanlar) cevahir alıp satanlar, elmasçılar, hakkakler, mühürcüler, kalemkerler, telciler, potacılar, buracılar (kaynak yapanlar) cıvacılar. Bunların birçoğunun, örneğin, potacıların, telcilerin, kaynakçıların...Kuyumculuk sanatına katkı sağlayan işkolları olduğu açıktır. Doğrudan birer sanat dalı sayılabilecekler ise gümüş ve altından her çeşit takı, süs, araç gereç, eşya yapan gümüşçülük ve altıncılık; kaplamacılık, değerli taş yontuculuğu ve hakkaklik olmuştur.

Gümüşçülük -Altıncılık 

İşleme kolaylığı altın ve gümüş için eşit olsa da altının solmayan parlaklığı, yüksek parasal değeri, bu soy madenden yapılan bütün objelerin birer ziynet, dolayısıyla da servet öğesi sayılmasını gerektirmiştir. Ama bu üstünlüğün getirdiği çaldırma, gasp, müsadere, yitirme gibi riskler de hiçbir zaman giderilememiştir.