Taş üzerine mühür hakketmek büyük bilgi ve maharet istediginden herkesin yapamayacağı yapsa bile başaramayacağı bir işti. Taş hakkınde zımpara veya elmas tozu kullanılırdı. Hak sanatını öğrenmek isteyenler, tabii önce usta bir zatın yanına çırak olur, onun gösterdiği usul ve ondan gördüğü hak kaidelerine göre bu konuda bilgi sahibi olur, bir müddet sonra bazı önemsiz mühür kazmalarıyla işe başlayarak sanatta ilerlerdi. Ayrıca mühür hakkine heveslilerin önce bir hattattan yazı talim etmeleri ve hat sanatının oldukça inceliklerine girmeleri gerekirdi.
Mühüre yazı, ters yazılarak kazınır, bu da ayrı bir alışkanlık ve ustalık isterdi. Bu sanatta şöhrete ulaşmak çok gayret ve çalışmayı gerektirirdi. Hak sanatında meleke kazanmış ve artık namına ve hesabına sanatını icra edebilecek derecede yetişmiş olan kalfalara ustasının tensibi ve hâkkâkler heyetinin tasvibi ile kendi isminden başka uygun bir mahlas verilir,onun da artık hakkettiği mühürlerin altına o mahlası yazması o sanat erbabınca kabul edilmiş bir usuldür. Hâkkâk olan efendilerin ellerinde ustalarından aldıkları birer mecmuaları bulunur. Bu mecmua ustadan ustaya intikal ederek içinde o efendinin ustasının ve ondan önceki ustaların zamanlarında hakettiklerinden seçtikleri mühürler basılıdır. Sonradan gelenlere yadigâr olan mecmualar, onlara örnek teşkil etmesi, bunlara bakarak, sanatta ilerleme gayret ve hevesini uyandırması niyetiyle yapılmıştı. Bu da çok yararlı güzel bir usuldü.(...)
