Evlâtlarımızın dünyaya gelişlerinden ergenlik çağına kadarki yaşadıkları dönem çocukluk devresidir. Çocuk kelimesi ile genel anlamda, büluğ çağına ulaşmamış fertlerin kast edildiği bilinen gerçeklerdendir.Çocukluk devresinde evlâtlarımızın terbiyelerine çok büyük önem verilmeli, asla ihmal edilmemelidir.Geleceğimizin teminatı olan evlâtlarımızın terbiyesi çok büyük önem arz etmektedir.
Evlâtlarımızın dünyaya gelişinden itibaren büyük bir fedakarlıkla öncelikle anne sütü ile bedensel gıdası en iyi şekilde iki yıl verilmeli,büyünce de manevi gıdasına gereken önemi göstermeliyiz.Dünyaya tertemiz günahsız olarak gelen yavrularımızın fıtratlarını bozmadan,doğuştan gelen kabiliyetlerini geliştirilmeli ve gönülleri;iyi,güzel ahlâki özelliklerle doldurulmalıdır.Her doğan çocuk İslam fıtratı üzerine doğmaktadır.Anne-Babaları,Çevreleri,Öğretmenleri v.b. çocuklarının eğitilmesinde,inançlarının netleşmesinde etkili olmaktadırlar.Dinimiz İslâm'ın emir ve yasakları usulüne uygun olarak en güzel bir şekilde öğretilmeli,sorumluluk bilinci aşılanmalıdır.
Çocukların İslâm'a uygun yetiştirilmesi için öncelikle anne-babaların kendi davranışlarına dikkat etmeleri çok önem arz etmektedir.İslâm'a aykırı davranışların benimsenip uygulandığı aile ortamında, evlâtlardan farklı olmalarını istemek tutarsızlık oluşturur.Öncelikle ebeveynler çok güzel örnek olmak zorundadırlar.Çocuklarımıza sevgi ile yaklaşıp onların en mükemmel yetişmelerini sağlamalıyız.Kendisi sigara içen bir anne-baba, evlâdına bu çok zararlıdır sen içme dediği zaman ne kadar inandırıcı olabilir? Elbette inandırıcı olamaz.Hatta kötü davranışa doğru çocuklarının yönelmesinin zeminini hazırlamış olur.Küçük yaştaki yavrularımıza ne verirsek o bilgiler aynen hafızalarına kazınır ve asla kaybolmaz.Onun içindir ki yavrularımıza din eğitimini sevdirerek,korkutmadan vermeliyiz.
Evlâtlarımızı hiçbir zaman, baskı altında tutmamalıyız.Beden ve ruh sağlıklarının korunması amacıyla eğitimlerine çok büyük önem verilmelidir.Çocuk terbiyesi gerçekten son derece zor ve zahmetlidir.Yavrularımızın terbiyesi çok önemlidir.Terbiyenin kazandırılması büyük bir sabır ve ciddiyetle kazandırılabilir.Ebeveynlerin, çocuklarını topluma faydalı,yararlı birer insan olarak yetiştirmesi,İslâmi bilgilerini en iyi bir şekilde öğretmesi, en önemli görevleri arasındadır.
“Ey inanalar! Kendinizi ve ailenizi,yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten (Cehennemden) koruyun…” (Tahrim Sûresi âyet: 6) buyrulmuştur.
Peygamberimiz Hz. Muhammed (s.a.s.) hadis-i şeriflerinde:”Hepiniz çoban ve muhafızsınız;eliniz altındakilerin hukukundan sorumlusunuz.İş başındaki idareciler,muhafızdır ve memurlarından sorumludur.Erkek, aile fertlerinin çobanıdır ve onlardan sorumludur.Kadın da kocasının evinde muhafızdır ve ondan sorumludur.Netice; hepiniz çobansınız,muhafızsınız ve eliniz altında bulunanlardan sorumlusunuz.” (Riyâzü's Sâlihîn,c.1,No.298) buyurmuşlardır.
Çocuklarımızın bizleri adeta taklit ettiği dönemlerde onlara iyi örnek olmalıyız.Çünkü çocuklar daha çok kendine yakın bulduğu ve sevdiği kişileri kendine model olarak alır.Anne,baba,ve Öğretmenlerin de gördüğü davranışların etkisinde daha çok kalır.Çocuklarımızın her yaşta terbiyeye ihtiyaçları vardır.Küçüklük dönemlerinde vereceğimiz terbiyenin,bilginin kalıcı olacağı aşikardır.
Çocuklarımıza karşı göstereceğimiz ilgi,alaka,sevgi,övgü gibi güzel hasletler,onların iyi güzel davranışlarının kalıcı olmasını sağlar.Ailede yaşanacak olan huzur ve huzursuzluklar çocuğu önemli ölçüde etkiler.Onun içindir ki aile ortamı çocuk için çok önemlidir.Huzurlu ve mutlu ailelerde bulunan çocuklar, hem mutlu hem de başarılı olmaktadırlar.Huzursuz,mutsuz aile ortamında yetişen çocuk ise daima endişeli,isteksiz olacağı için başarısız olması kaçınılmaz olur.Bu şekilde bir aile ortamında bulunan çocuklara din eğitimi de ehil onlalar tarafından öğretilmezse,büyük felaketlerin başlangıcı olur. Kendini boşlukta hissedecek fertlerin topluma vereceği zararların tahmin edilmesi bile zorlaşır.Evlâtlarımızın olumsuzluklara düşmemesi için her türlü fedakarlıklara katlanmalıyız.
İsimlerimizin unutulmasını,nesiler arasında kopukluk olsun istemiyorsak, yavrularımızın en iyi şekilde yetişmeleri için elimizden gelen fedakarlıkları yapmak durumundayız.Çünkü evlâtlarımız bize Allah (c.c.)'ın bir lutfudur.Aynı zamanda bir imtihan vesilesidir.Bu imtihan vesilesi ile evlâtlarımıza hem dünyalarını,hem de ahiretlerini kazanacakları imkanları sağlamalıyız.Bu imkanları sağlarken ifrat ve tefritten uzak durarak dengeli olmalıyız.Yavrularımızla birlikte her birimizin, iki cihanda kurtuluşa erenlerden olmamızı Yüce Mevlâdan niyaz eder, sıhhat ve afiyetler dilerim.
