"Her ne istiyorsan kendinde ara.
Senin içinde bir can var, o canı ara.
Senin dağının içinde hazine var, o hazineyi ara.
Eğer yürüyen dervişi arıyorsan;
Onu senden dışarıda değil,
Kendi nefsinde ara!”
Mevlâna
Gerçeğin ne olduğunu sorgulaman boşuna, ahlanıp vahlanman boşuna.
Kalbini ferahlatmaya meyletmişsen eğer, tüm dünyevi çaban boşuna.
Dur…Bekle…Dinle…Sus…
"Yok ol...!”
Dünyayı terk et ki, fenâda yok olup bekâda var olabil…
Gözlerin dünyanın geçici nimetlerine âmâ, kulakların faydasız her bilgiye sağır, dilin kalbini mühürleyen her kelama lâl olduğunda seyr u sülûk sürecine girebilirsin ancak.
İşte o vakit sen kendinle baş başa kalacaksın, nefsin arınmış, bedenin ise ruhundan ayrı özgürlüğüne kavuşmuş olacak.
Hayatın merkezine konulan "çalış-kazan-harca-sahip ol” illüzyonundan vazgeçmeyi başarmış, sana açılan yeni kapılar önünde bekliyor olacak.
Ruhunun huzura olan ihtiyacıyla, tüm nefsin dünyanın geçici nimetlerinden arındığında işte tam o anda ancak SEN olabileceksin hiçliğin dünyasında.
Kendine sessizce fısıldayacaksın:
Kibre kapılanlardan, makam yarışına girenlerden olma; hep daha fazlasına heveslendiğin dünyada o çukur hep daha fazla içine alacak seni. Ve sen hep daha fazla kaybedeceksin kendini. Uzaklaşmayı, kaçmayı öğret kendine.
Ancak Unutma...!
Kaçmaya çalıştığın yalnızca bunlar değil, KENDİNSİN…
İçindeki çekirdeğe ulaşmak senin elinde, tüm hazine burada saklı…
