Sanırım birlikte yaşamanın en kolay yanı, sessiz kalabilmek ve kabullenmek.
Yaşamdaki her canlı yalnız âdemoğlu değil diğer tüm canlılar da bu serüveni kendi keyfine göre tamamlama derdinde.
Sokakta yürüyorsun örneğin, biri sana çarptığında ne oluyor? Çarpan kişi mahcubiyetle sana zararı dokunduğu için üzülüyor, panik oluyor değil mi?
YAHUT…
Markette, trafikte vs. dakikalarca sıra beklemişsin tam sana yönelmişken araya gözünü dört açmış, sırtını sıvazlamış biri girip işini hallediveriyor. Akabinde yaptığına pişman olup sizden defalarca özür diliyor değil mi?
VEYA…
Günlerce bir projeye çalışıp elinden geleni yapmış ve üstelik çok da başarılı olmuşsun devamında ne bekliyorsun? Takdir ve teşekkür…
Toplumda böyle de AİLE hayatında durum farklı mı...?
Değil TABİİ…Aynı zarafet aynı hassasiyet mevcut...!
MESELA…
Etrafınızda canı sıkılmış, sebepsizce tüm gün surat asmış biri var; ona dönüp derdini, kızgınlığının kaynağını sorarsınız. O da "Bir şey yok, her zamanki hâlim” diye geçiştirir sizleri. Gerçekten bir şey yoksa olumsuz enerjisini size yansıtmasına izin vermek istemediğinizi nazikçe söylersiniz.
O kişi de sizi anlar ve özür dileyip belli bir süre yalnız kalmak istediğini söyler değil mi?
Değil mi, değil mi…DEĞİL...!
Alınması beklenen bu tepkilerin hiçbiri gerçekleşmez. Bu anların tamamında oldukça kaba, mesnetsiz hâl ve hareketlerle karşılaşırız. İlk tepkimiz uzunca bir süre doğruyu öğretmekte ısrar olur ama sonra bakarız hiçbir düzelme yok…Ardından sessiz direniş başlar yavaş yavaş ama bu da pasif agresif bir tavır sergiletir insana… Yetmez yani bu tavır da çünkü bu tip insanlar tüm doğrularınızdan vazgeçmenizi isterler, buna ulaşıncaya kadar da bezdirme politikaları bitmez…
Yani, ancak üç aşama gerçekleşince size dair tüm dertleri son bulur:
Sessizlik, kabullenme ve vazgeçiş…
Tüm bu mücadelenin sonunda;
Pasif Agresif Direnişin Sonu Derin Bir Vazgeçişe Bağlanır.
Senin tüm emeğin bir başkasının hasadı oluverir…
