Bir çocuğun yetişkin olma hırsı takriben yirmili yaşlarında son bulmaya başlar. "Ben bilirim.” diretmeleri, ebeveyn öğütlerinin zıttını yaşama arzusu söz konusu yaşlarda sönmek üzeredir. Kimine göre bu aralık biraz daha uzun olabilir, şartların ne denli köşeye sıkıştırdığına bağlı olarak tabii…
Ama öyle ya da böyle pek çok çocuk, büyümenin büyüsüne kaptırır önce kendini; ne var ki büyümek, hayal edildiği kadar sıcak bir yuva olmayacaktır…
Karanlık, korkutucu bir dünya sunmak değil elbette niyetim. Sadece ufak yaşlarda -çok az kişiyi istisna bırakarak- hayat biraz daha renkli ve özgür gelir, sınır tanımazlığın yoğun yaşandığı dönemlerdir bu zamanlar. Dilediğini yapmak, aldığın her kararı düşünmeden uygulamak istersin ama önüne gerçekler ve yetişkinler çıkar en keskin hâliyle…
Ve dersin ki: Büyüdüğümde, hayatımı ASLA böyle bir vizyonla yaşamayacağım...!
İşte tam da bu anda başlar her şey; o dediğin yaşlara gelmiş, tam da aynı korkularla ve ümitsizliklerle düştüğün yerden doğrulmaya çalışırken bulursun kendini… Üstelik etrafına da aynı beylik cümleleri de çoktan söylemeye başlamışsındır…
Gençken dünyayı değiştireceğim diye çıktığın bu yol, yaş ilerledikçe "çok da gerek yokmuş” diye döndüğün bir komediye dönüşür.
Kısacası:
20'li yaşların başında hayat sahnesine hubris bir edayla çıkarsın:
"Bozuk giden dünyayı ben değiştiririm.” diye kafa tutarsın yaşama.
Kafanda eylem planları, dünyayı değiştirecek manifestolar, bir yandan da Spotify'da motivasyon listesi, her sabah güne sağlam başlama sevdasıyla…
Ama zaman geçer, yıllar eli dolu gelir karşına!
Hayat seni ufaktan dürter: kira, faturalar, ay sonunu borçsuz getirme hayali…
Bir bakmışsın o iddialı cümle sessizce şekil değiştirmiş:
"Dünyayı değiştirecektik... Ama önce şu ayı bir kapatalım, belki sonra bakarız.”
…
Zaman geçer artık orta yaşların sonuna gelmişsindir, seni bağlamayan tüm fikirlerden arınmış şekilde…
Ve sonunda iç sesin der ki:
"Kurallar mı? Kim koymak istiyorsa buyursun, ben artık karışmıyorum.” ��
