Belediye hizmetlerini ‘fiziki’ ve ‘sosyal’ olarak iki grupta toplayabiliriz. Belediye hizmeti denince hep fiziki belediyecilik öne çıkmış, şehrin alt ve üst yapı hizmetleri anlaşılmış, bugüne kadar bunları birçok belediye başkanı rutin olarak yapmıştır. Fiziki belediye hizmetleri daha çok kaynağa dayanmaktadır. Kaynak bulmak da belediye başkanının vizyonuyla ilgilidir.
Yolları asfaltlamak, taş döşemek, yeşil alanlar yapmak, kanalizasyon ve su hizmetlerini yürütmek fiziki belediye hizmetleri cümlesindendir. Önemli olan bu hizmetleri yaparken israf etmemek, kaynakları rantabl alanlarda kullanmaktır. Kaynak kullanırken istişareye önem vermek gerekir. ‘Ben yaptım oldu’ anlayışıyla yapılan birçok hizmetlerden sonra pişmanlık duyulmuş, halkın milyarları heba edilmiştir. İnsan cebindeki parayı nasıl dikkatli harcarsa, milletin parasını da aynı hassasiyetle harcamalı, öngörüsüz yatırımlarla kaynaklar heba edilmemelidir.
Benim önem verdiğim nokta sosyal belediyeciliktir. Sosyal belediyecilik insanı sevmeyi, canlıya merhameti ve şefkati gerektirir. Sosyal belediyecilik din ve iman duygusuna sahip olmayı gerektirir. İktidar partisinin belediyelerinin başarısı sosyal belediye hizmetlerinde yatmaktadır. Başkanların aldıkları dualar, belediye kaynaklarının bereketi olmuştur. Nasıl bir zenginin parasının kırkta biri zekat olarak veriliyorsa, belediye kaynaklarının da en az kırkta biri dezavantajlı kesimlerin hayat standartlarının yükseltilmesi için ayrılmalı ve harcanmalıdır.
Kimdir bu dezavantajlı kesimler?
1- Yaşlılar: Bu insanlar ununu eleyip eleğini asmış, ya emekli maaşı vardır ya da çocuklarını yardımıyla hayatlarının idame ettirmektedirler. Bunlar duaları makbul Allah’ın nazlı kullarıdır. Bunlara yapılan hizmet manevi olarak fazlasıyla geri dönecek, rahmet ve bereket olacaktır. Belediye başkanları öncelikle yaşlıların duasını almalı. Memnuniyetle görüyorum, birçok belediye başkanımız altmış beş yaşın üzerindekilere ulaşım hizmetini parasız sunmaktadır. Bu insanların bakıma muhtaç olanları, düşkün olanları öncelikle kendi evlerinde bakılmalı, evleri huzur evi haline getirilmelidir. Evlerinin tamir ve bakımı yapılmalı, sahipsiz olanları belediye görevlileri tarafından temizliği yapılmalıdır. Her ilçe belediyesinin aşevi ve beraberinde huzurevi olmalıdır. Sahipsiz yaşlılar için öncelikle komşular ve muhtarlar duyarlı olmalı, belediyeyi haberdar etmelidirler. Yaşlılar bizlere emanettir, ahir ömürlerinde huzur içinde yaşamalıdırlar.
2- Engelliler: Toplumun yüzde on ikisini engelliler teşkil etmektedir. Bunların çalışabilenlere meslek öğretilerek istihdamları sağlanmalı, %3 lük engelli kontenjanı doldurulmalıdır. Bakıma muhtaç ağır engelli olanların evlerine bakım yapılmalı, evlerinin girişleri ve lavaboları onların kullanabileceği şekilde düzenlenmelidir. Elektrikli veya elektriksiz sandalyeler dağıtılarak onların da sokağa çıkmaları sağlanmalıdır.
3-Fakirler: Bu insanlar ya işsizlikten yoksuldurlar, kazandıkları yetmemektedir, ya da çalışacak büyükleri yoktur. Belediye özellikle bu insanlara koruyucu ve kollayıcı tedbirler almalı, evleri olmayanlara tip projelerle destek olmalı, evleri olanların tamir ve bakımı yapılmalıdır. Çalışabilecek olanlara kurslar verilerek meslek sahibi yapmalı, bir yandan balık verirken bir yandan da balık tutmayı öğretmelidir. Belediye başkanları işsizliği önlemek için iş adamlarına kolaylık sağlamalı, alt yapısı hazır organize sanayi alanları oluşturmalıdır. Bir de belediyeler aile kurumunu koruyucu tedbirler almalı, şiddet gören kadınlara sığınma evleri açmalı, annelik-babalık kursları ve aile danışma merkezleri açmalı, böylece boşanmaları önlemelidir. Gençleri kötü alışkanlıklardan uzaklaştırıcı tedbirler sadedinde spora yöneltmeli, spor altyapısını hazırlamalıdır.
Evet, belediyeler yerel hükümetlerdir. Doğumdan ölüme kadar insan hayatını ilgilendiren her konu belediyenin görevidir. Halkın her türlü maddi ve manevi sorunlarını çözmek zorundadırlar. Yeni Büyükşehir yasası belediyelere bu görevi yüklemiştir ve her türlü hizmeti verebilmek için daha fazla kaynak aktarılmıştır.
