DOST DOST DİYE!

Dost, insanın en zora ve dara düştüğü anda yardımcı olan anlamındadır. Dostluksa, dil ile kalbin bir olmasıdır. Muhtaç anlarda destek vermektir. Övmek değil, fedakârlık dostluktur. “Dost nedir? İki ayrı bedende yaşayan tek bir ruhtur.” Diyen Aristoteles’in cümlesi gibi…

Hani dostlar vardır ya unutulmaz, kan gibi, hani dostluklar vardır ya, ölümsüz tekrar yaşanmaya değer can gibi. Bir de dost sandığımız yalancı fecirler gibi ufkumuza doğanlar vardır ya belli belirsiz. Bazen görünür bazen görünmez.

Ne kadar da muhtacız vefa ehli dostlara ve vefa kokan dostluklara… Ne kadar da bıkmışız dost yüzlü vefasızlardan… Dost dediğin, bir rastlantı ya da zorunluluktan dolayı beraberlikler değildir.
Dostluk;  adeta ruhların başka bir alemde bir olduğu, birbirini tanıdığı sarsılmaz bağdır. Kopmaz ve koparılmaz bir bağ ile bağlanmıştır.

Dostlar için ağızdan çıkan kelimelerin hiç ama hiçbir anlamı yoktur. Onlar için kalp kelimelerin çıkış yeri, gözler kelimelerdir. Ve yavan kalır sen benim dostumsun vs. gibi kelimeler dost bahçesinde… Evet dost, dostunun derdinin kokusunu alır dert gelmeden önce. Ve hiçbir lezzet veremez beraber
ağlamanın, birbirinin derdiyle dertlenmenin lezzetini...

Dostlar için zamanın ve mekanın ehemmiyeti yoktur. Ve dost dostuyla bilinir vefa ikliminde. Dostların birbirlerine uzak düşmeleri, göz ıraklığı gönül ıraklığına sebep olmaz, bilakis hicran, muhabbeti artırır hicran kafesinde.

Zaten hakiki dostlukları perçinleyen bir demir gibi tavında döven hicran değil midir? Beşer için olmazsa olmazlardandır dost su gibi ekmek gibi hava gibi yoksa yaşayamaz insan dostsuz bir alemde. Haki dostu olanlar ne bahtiyardır.

Bir de “Bir dost bulamadım gün akşam oldu” diye ömrünü geçiren kul himmetler vardır. Evet dost vefadan düşman cefadan asla usanmaz. Ve ne olursa olsun dostun attığı gül baş yarar bizim alemlerde.

Ey gönlümü bir kor haline getiren dost! Ey karanlık gecelerime güneş gibi doğan, atıldığım karanlık
dipsiz kuyulara uzanan el dost! Ne kadar da muhtacım senin vefana ve burcu burcu sevgi kokan nefesine bir bilsen. Yanmayan nerden bilsin ateşi, dost için yüreği, kanamayan nerden bilir kanın rengini.

Dostluklar, menfaatler üzerine kurulmaz. Dostluklar çıkarsız kurulur. Schiller ‘in güzel bir sözü vardır: Derki: “Dostu severim ama düşman da işe yarar, dost, gücümü gösterir, düşman da görevimi”

Demek oluyor ki, hayatın gerçeklerinde dost ta vardır, düşmanda...     

Selam ve dua ile…