Gazze'de çocuklar, kadınlar ve yaşlılar açlıktan kıvranarak can verirken, onları aç bırakarak öldüren zalimlerin ayakta kalması için para aktaran markaların hayatlarımızı nasıl kuşattığını galiba tam olarak hakkıyla anlatamadık.Maalesef açlık vahşi bir savaş yöntemi olarak kullanılırken yaşanan bu katliamlara karşı batılı toplumlar kadar bile tepki gösteremedik.
Mazlumlarla dayanışma gösterip zalimleri destekleyenlerin karşısında olmak yerine boykot ürünlerini yemeye, içmeye ve kullanmaya devam edip bu işin sorumluluğunu da devletin üstüne attık. Anlaşılan o ki boykot meselesini ne bireysel ne de toplumsal manada tam olarak içselleştiremedik.
Ekonomik boykot; elimizdeki telefondan kullandığımız ilaca, soframızdaki domatese kadar her şeyi kontrol ettiklerini açıkça ilan eden insanlık düşmanı İsrailli hayduda karşı mazlum Gazzelilerin yanında yer almaktır. Bu durum artık bir tercih meselesi olmaktan çıkıp adaletin, merhametin ve insanlık onurunun yanında olma meselesi haline gelmiştir.
Kimseyi suçlamadan bir kez daha hatırlatalım. Gazze'deki masumların feryadı göğe yükselirken; boykot ürünü kolaları içip, kahveleri yudumlarken bir daha düşünüp zalimi destekleyenlerin de zalim olduğunu; ekonomik boykotun hayat kurtaracağını akıllardan çıkarmayalım.
Dolayısıyla ekonomik boykotu sadece maddi bir baskı unsuru olarak değil, bebek katillerinin karşısında yer almanın vicdani bir sorumluluğu olarak da görmek gerekir.
Son olarak, Orta Doğu'daki soykırımcı devlete destek veren markaların ürünlerini almaya devam etmek; bu cinayet şebekesinin yaptıklarına göz yummak, kadınların, bebeklerin ve savunmasız insanların katledilmesine seyirci kalmaktır. Tüketim tercihlerinde bulunurken bu sorumluluk bilinciyle hareket etmek zorundayız. Ekonomik boykotta ısrar etmek Gazzelilerin umutlarını diri tutar.
