Ekonomik Boykot Süreklilik Gerektirir

Gazze'de çocukların, kadınların ve yaşlıların öldürülmesi zalimlerin hiçbir zaman umurlarında olmadı. Onlar için önemli olan sapkın inançlarını gerçekleştirmek uğruna her türlü haydutluğu yapabilmeyi kendileri için bir hak olarak görmeleriydi. Çünkü en iyi bildikleri şey insan öldürmekti ve Gazzedede tam olarak bunu yaptılar. Gelinen noktada Filistinlileri öldürmekle bitiremedikleri gibi dünya kamu vicdanında da soykırımcı bir yönetim olarak tarihe geçtiler. Bu girizgâhtan sonra İsrail'i Hamas'la anlaşmaya zorlayan nedenlerin neler olduğunun iyi irdelemesi gerektiği kanaatindeyim.

Burada iki faktör ön plana çıkmaktadır. Bunlardan birincisi İsrail'in; Gazze, İran, Yemen, Lübnan ve Suriye'de yürüttüğü savaşlardan dolayı mali kayıplarının 100 milyar doları aşması ve kamu bütçesinin yönetilemez hale gelmesidir. Ayrıca ekonomik boykotlar nedeniyle finansörlerin yaşadığı büyük mali kayıplarda işin tuzu biberi olmuştur. İkincisi ise dünya çapındaki protestolar nedeniyle İsrail yönetiminin insanlık vicdanında bir nefret objesi haline dönüşmesidir. Peki, yapılan bu anlaşmadan sonra ekonomik boykotlarla ilgili tavrımız ne olacak sorusu gündeme gelmektedir.

Peşinen söyleyelim ki ekonomik boykotları durdurmak savaşın finansörlerine yeniden mermi parası vermek ve Ortadoğu'daki savaş makinasının öldürmekten vazgeçmeyeceğini idrak edememiş olmaktır. Bu durumda yapılası gereken şey Mazlumlarla dayanışma gösterip zalimleri destekleyenlerin karşısında olmaya devam ederek boykot ürünlerini almamaktır. Elimizdeki telefondan kullandığımız ilaca, soframızdaki domatese kadar tüm ürünlerde boykot bilincini diri tutmaya devam etmeliyiz. Boykot artık bir tercih meselesi olmaktan çıkmış süreklilik gerektiren insani bir duruş meselesi haline gelmiştir. Tüketim tercihlerinde bulunurken bu sorumluluk bilinciyle hareket etmek zorundayız. Çünkü baronların göze almayacağı tek şey para kaybıdır. Boykot hayattır.