Trafikteyim ; öndeki minibüsün arka kapısına yazılan yazıyı okuyorum gülerek:
-" Bana da çok yüklenme; ben zaten dolmuşum”.
Yine aynı gün içerisinde gördüğüm bir çekici aracın arka camındaki cümle:
" söz bitti ise bize çekip gitmek düşer.”
Bizim insanımızın büyük bir kısmında zor şartlarda dahi gülümseyebilmek, gülümsetebilmek kapasitesi var ve ben buna hayran oluyorum.
Kederin içine gizlenmiş "eyvallah”‘ı, "çok da şey etme bakalım”'ı seviyorum..
Haruki Murakami ;”yorgunluğun yüreğinin içerisine girmesine izin verme” der .
İnsanı en çok da beklemek, beklentiye girmek yorar . O yüzden belki dost gönüllerden ya da dost bildiklerimizden aldığımız yaraları daha zor affederiz.” O yapmaz, o incitmez, o söylemez” diye bildiğimiz için..
Gönlü engin bir deniz, uçsuz bucaksız bir okyanus yapmak gerekir. Yaş aldıkça daha da derin daha da dingin eylemek ve gözümüze, gönlümüze, kulağımıza takılan nâhoş halleri o okyanusta kaybetmek. İzine rastlanmayacak bir kaybedişle..
Eşine, dostuna, komşusuna, yakınına, uzağına bir iyilik , bir hizmet için bir fırsatı bir eyle.” Bana ne yapıyorlar?” diye düşünmeden, beklemeden.
Müthiş bir enerji oluşuyor. Seni kandırdıklarını zannedenleri” ya niyetleri kötü değil” Hüsnü zannıyla cezalandır..
Hüsnüzan ; iyiyi dilemek ve düşünmek seni meleklerden üstün eder. Her anına meleklerden üstün olabilmek için tam zamanı de ..
İçinde bulunduğumuz günler gibi..Zilhicce;hac günleri.
En çok da Allah'a hüsnü zan et.
Seni seviyorum Allahım( sübhanallah)
Sana teşekkür ederim( elhamdülillah)
Sen ne güzelsin ve büyüksün( Allahüekber ) de.. …Hayatındaki tüm duvar yazılarına gülümsetsin seni..
